Για τη δολοφονία των ανθρακωρύχων στη Τουρκία

«Για τα μάτια ενός ανθρώπου που ψάχνει γη,γκρεμίζω ουρανούς, λυτρώνω μάνες και γιους» σε μια παράφραση του στίχου από Acrive Member...

Γιατί είναι δολοφονία; Γιατί υπήρχε δόλος. Ποιος δόλος; Το κέρδος. Ποιανού κέρδος; Των αφεντικών. Πως σχετίζεται το κέρδος των αφεντικών και την έκρηξη στο ορυχείο; Έλλειψη μέτρων ασφαλείας από πλευράς της εταιρίας με στόχο την μείωση του κόστους, άρα την αύξηση του κέρδους. Αποτέλεσμα; Εκατοντάδες νεκροί εργάτες, μεταξύ τους και ένα 15χρονο παιδί.

200 οικογένειες και ίσως ακόμα περισσότερες, αφού όσο περνάει η ώρα μειώνονται οι ελπίδες να βρεθούν ζωντανοί οι άλλοι 700 εργάτες που είναι εγκλωβισμένοι, θρηνούν τον θάνατο 200 εργατών που δολοφονήθηκαν από το τουρκικό κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο. 

Το τουρκικό κράτος με τη νομοθεσία που πέρασε πρόσφατα ο Ερντογάν επέτρεπε σε 15χρονα παιδιά να δουλεύουν σε βαριές βιομηχανικές θέσεις και έδινε το ελεύθερο σε κάθε αφεντικό να μην παίρνει μέτρα ασφαλείας.

200 άνθρωποι πέθαναν για τα κέρδη των λίγων, για το σαξές στόρυ του φασίστα Ερντογάν.

H κυβέρνηση του Ερντογάν πέρασε νόμο πριν έναν χρόνο περίπου σύμφωνα με τον οποίο το όριο ηλικίας για την παιδική εργασία είναι τα 14 έτη και για την εργασία παιδιών στη βαριά βιομηχανία τα 16 έτη. Σύμφωνα με το Συμβούλιο για την Υγεία και Ασφάλεια των Εργατών, με έδρα στην Κωνσταντινούπολη, μέσα στο 2013 έχουν πεθάνει 1203 εργάτες σε «εργατικά ατυχήματα», 55 εκ των οποίων ήταν παιδιά.

Στην Ελλάδα δεν είχαμε ορυχεία της εταιρίας Soma. Είχαμε Samina...Για τα κέρδη τους σκοτώνουν ανθρώπους τα αφεντικά και το κράτος είναι ο προστάτης τους.

Στη Κωνσταντινούπολη οι μπάτσοι έχουν αποκλείσει την οδό στις οποίας είναι τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας που είχε υπό την κατοχή της το ανθρακωρυχείο στο οποίο δολοφονήθηκαν οι 200 ανθρακωρύχοι.

Επίσης σε πανεπιστήμια της χώρας εκδηλώνεται διάθεση από τους φοιτητές για συγκρούσεις με το κράτος. (Πληροφορίες από Nikos Mpitsimeas) Ενώ στην Άγκυρα έχουν ήδη ξεκινήσει συγκρούσεις με τους μπάτσους.

Mάλιστα όταν έφτασε αυτοκινητοπομπή στο νοσοκομείο, που είναι οι τραυματισμένοι από την έκρηξη του ανθρακωρυχείου, μέσα στην οποία ήταν και ο Ερντογάν, οι συγγενείς και οι φίλοι των δολοφονημένων εργατών κινήθηκαν με πρόθεση να επιτεθούν στον πρωθυπουργό του τουρκικού κράτους αλλά αποτράπηκαν από τους μπάτσους. Μάλιστα σε κάποια φάση, μπάτσοι και γιάπιδες/αφεντικά της εταιρίας Soma πήγαν να λιντσάρουν συγγενή θύματος που ζήταγε το λόγο που η εταιρεία δεν είχε λάβει τα κατάλληλα μέτρα.

«Αυτά συμβαίνουν σε όλα τα ανθρακωρυχεία, είναι φυσιολογικό», είπε ο Ερντογάν, ενώ το 2010, πάλι σε θάνατο ανθρακωρύχων εξαιτίας έλλειψης ασφαλείας με υπαιτιότητα εργοδοτών και κράτους είχε πει «Αυτή είναι η μοίρα των ανθρακωρύχων».

Με αφορμή αυτό το γεγονός θυμήθηκα κάτι ντουγάνια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να λένε στη σχολή που φοιτούσα πως πρέπει η χώρα να γίνει ανταγωνιστική όπως η Τουρκία. Η Τουρκία έγινε ανταγωνιστική με το αίμα νεκρών εργατών και νεκρών διαδηλωτών. Αυτό είναι η ανταγωνιστικότητα. Θυσία των ανθρώπων για το κέρδος. Αφού λοιπόν τα αφεντικά θυσιάζουν ανθρώπους για τα κέρδη τους, με την βοήθεια του αστικού κράτους πάντα, μήπως ήρθε η ώρα που οι άνθρωποι επιβάλλεται να θυσιάσουν τα κέρδη των αφεντικών και το θεσμό του αστικού κράτους στο βωμό της ζωής και της αξιοπρέπειας;

Αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στο πόλεμο κράτους και αφεντικών.

O αναρχισμός σε συνθήκες εμφυλίου πολέμου.

Μετάφραση εισαγωγή-А ruthless critique

Είναι αναγκαίο να μαζέψουμε όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για τα Ουκρανικά γεγονότα, καθώς δοκιμάζουν διαρκώς τις πολιτικές και θεωρητικές μας δραστηριότητες μέχρι στιγμής. Ο συγγραφές του κειμένου, Φιλανδός αναρχικός, που έζησε πολλά χρόνια στη Ρωσία, και συμμετέχει στο δίκτυο της Аvtonomnoe Deistvye προσπαθεί με συντροφικό τόνο, και χωρίς να στριμώχνει την πραγματικότητα σε μια έτοιμη ανάλυση για τα γεγονότα, να αναδείξει τις αντιφάσεις της αριστεράς και των αναρχικών στο πλαίσιο των γεγονότων της Ουκρανίας. Είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον καθώς, πέρα από τις εξηγήσεις που δίνει, προσθέτει και πληροφορίες που δεν τις ξέραμε, για σημαντικά γεγονότα κτλ. Στο πλαίσιο αυτό πολύ ενδιαφέρον έχει η κριτική που κάνει στο αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε η πολιτική της ομάδας «Αυτόνομης Ένωσης εργατών Χαρκόβου» μέσα στη θύελλα των γεγονότων. Παρόλα αυτά μερικά σημεία του, παραμένουν προβληματικά.

Μερικές φορές από μακριά βλέπεις καλύτερα. Δεν είμαι ειδικός στα ζητήματα της Ουκρανίας, αν σκεφτεί κανείς ότι την έχω επισκεφτεί 3 φορές μέσα σε 8 χρόνια. Έχω περίπου 20 φίλους όλους και όλους. Παρόλα αυτά γρήγορα κατάλαβα ότι η πιθανότητα εμφυλίου είναι μεγάλη, ότι είναι πιθανό σενάριο. Αλλά όλοι μου οι φίλοι στην Ουκρανία πάντα έλεγαν ότι κάτι  τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, και ότι παρά τις διαφορές μεταξύ ανατολής και δύσης κανένας δεν θέλει να σκοτώσει τον άλλο. Ήταν όλοι πεπεισμένοι ότι η Ουκρανία δεν μπορεί να γίνει Γιουγκοσλαβία. Όλοι τους είχαν φίλους, συντρόφους και αγαπημένους και στα ανατολικά και στα δυτικά της χώρας, και στα ουκρανόφωνα και στα ρωσόφωνα κομμάτια της χώρας. Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, αυτό σημαίνει ότι είσαι πολύ κοντά, και δεν μπορεί να δεις τους κοινωνικούς μηχανισμούς που γεννάνε την εχθρότητα σε μεγάλη κλίμακα.

Ο πόλεμος δεν έχει να κάνει με την προσωπική έχθρα αλλά με διεθνή γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Και η Ουκρανία είναι πολύ μεγαλύτερου γεωπολιτικού ενδιαφέροντος από την Γιουκοσλαβία. Αλλά αν θες να προκαλέσεις και να προβοκάρεις έναν πόλεμο τότε ακόμα και με μικρές εθνοτικές διαφορές και συγκρούσεις είναι σχετικά ευκολο. Μερικές δολοφονίες και απαγωγές και να: έχεις εμφύλιο πόλεμο στην Ουκρανία. Και νομίζω ότι τόσο οι ρώσοι όσο και οι Ουκρανοί αναρχικοί δεν ήταν έτοιμοι για μια τέτοια τροπή των γεγονότων. Το ερώτημα του άν πρέπει ή όχι να στηρίξουμε το Μαϊντάν, συζητήθηκε μόνο στη βάση του αν υπάρχει κάποια καλύτερη εναλλακτική από τον Γιανούκοβιτς. Η άποψη ότι η Ρωσία θα ανταποκρινόταν σε μια πιθανή νίκη του Μαϊντάν με το υποκινήσει εμφύλιο πόλεμο δεν περνούσε από το μυαλό κανενός. Και αν η Ρωσία είναι ο κύριος υποκινητής της δράσης στα ανατολικά και παροχέας όπλων η δύση δεν είναι καλύτερη καθώς βλέπει το κίνημα στα ανατολικά μόνο ως «ρώσική μαριονέτα». Αδιαμφισβήτητα το κίνημα στα ανατολικά έχει τέτοιο χαρακτήρα, και ως τέτοιο εμφανίζεται, αλλά δεν θα μπορούσε να πραγματωθεί αν δεν υπήρχε αυτή η μαζική ανησυχία και πορείες ενάντια στην νέα κυβέρνηση του Κιέβου.

Μέχρι στιγμής η δυτική αριστερά φαίνεται να μην ξέρει και να μήν μπορεί να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει εκεί. Αυτό συμβαίνει γιατί ο όρος αριστερά, στην πρώην ΕΣΣΔ, δεν είναι πολύ χρήσιμος για την κατανόηση των πολιτικών θέσεων, μπορεί να σημαίνει το οτιδήποτε, από σοσιαλδημοκράτες και ανρχικούς μέχρι σταλινικούς που στηρίζουν τον Πούτιν. Προσωπικά προτιμώ να γαφω τη λέξη σε εισαγωγικά. Ταυτίζομαι κατα κύριο λόγο με τον «όρο» αναρχικός και όχι «αριστερός» καθώς εδώ και καιρό οι αναρχικοί είναι οι μόνοι που αντιπαρατέθηκαν στην Ρωσία, με την λογική του ρατσισού, του σεξισμού και της ομοφοφίας . Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε στην Ρωσία αυτό το οποίο λέμε «New Left» με εξαίρεση μάλλον μερικούς τροτσκιστές.

Ένα σχίσμα μεταξύ της Αριστεράς στην Ουκρανία, είναι απόλυτα κατανοητό και προβλέψιμο ακόμα και αναγκαίο, σε τέτοια γεγονότα. Στο Χάρκοβο η ομάδα Μπορότμπα ήταν στις αντίθετες πλευρές απ’ ότι οι αναρχικοί. Στην πρώην ΕΣΣΔ το  99.9% πάντα θα υποστηρίζει, ακόμα και ένα είδος ιμπεριαλισμού στο όνομα της «ενότητας του Λαού. Είναι καιρός οι αναρχικοί στην περιοχή να αρνηθούν τον χαρακτηρισμό του «αριστερού». Αλλά και οι αναρχικοί μπορούν εύκολα να σαγηνευτούν από λέξεις κενές περιεχομένου όπως αυτοοργάνωση, άμεση δημοκρατία κτλ. Για παράδειγμα ο Μπόρις Καγκαρλίτσκι, ένας ρώσος διανοούμενος έχει γίνει αρκετά γνωστός στην δύση και στην αριστερά χρησιμοποιώντας αυτές τις μαγικές λέξεις.

Αμφιβάλλω αν ήταν πρόθεση του Κρεμλίνου να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο. Μάλλον ήθελε απλά να τρίξει τα δόντια στο Κίεβο για να τα βγάλει πέρα με το ζήτημα της Κριμαίας. Αλλά έτσι όπως έχει εξελιχθεί η σύγκρουση τώρα μάλλον θα αναγκαστεί να στέιλει στρατεύματα για να εκπληρώσει τις υποσχέσεις των «σεπεραλιστών». Το Κίεβο από την άλλη έχει εξαγγείλει τόσες ανύπαρκτες σχεδόν «αντιτρομοκρατικές» επιχειρήσεις που πλέον όλοι κατανοούν ότι η επιχειρησιακή του ικανότητα είναι μάλλον ανύπαρκτη. Όπου πραγματικά λειτούργησαν ομάδες της κυβέρνησης στα ανατολικά τα αποτελέσματα ήταν μάλλον κωμικοτραγικά. Το Κίεβο κατανοεί ότι η πιθανότητα μιας πλήρους κλίμακας εμφυλίου πολέμου έχει αμφίβολο αποτέλεσμα. Από την άλλη όμως κατανοεί ότι ο πόλεμος αυτός είναι μεγάλη ευκαιρία. Έτσι θα συσπειρώσει τον κόσμο γύρω από την νέα κυβέρνηση και οι εξαγγελίες για κοινωνικά ζητήματα στο Μαϊντάν θα ξεχαστούν. Έτσι και οι δύο πλευρές κατανοουν τι οφέλη μπορεί να έχουν, ακόμα και να δεν σκόπευαν σε μια τέτοια τροπή των γεγονότων εξ αρχής.

Το χάσμα του αναρχικού κινήματος.

Στο ζήτημα του Μαϊντάν οι αναρχικοί χωρίζονταν σε 3 ομάδες. Η πρώτη ομάδα είναι αυτή που περιορίστηκε σε ανακοινώσεις στο ίντερνετ εναντίον και των δύο πλευρών της σύγκρουσης. Αυτές οι ομάδες τις οποίες δεν θα τις κατονομάσω εδώ, θέλησαν να μείνουν εκτός των διαδικασιών και να τις κοιτούν, προσπαθώντας να εξάγουν κάποιο συμπέρασμα. Αυτή η τακτική οδήγησε αυτές τις ομάδες στο να μην κάνουν κάτι, αλλά απλά να παρατηρούν και να αποφύγουν να λερωθούν στην «βρωμιά» της κοινωνικής διαδικασίας(παλαιότερα τους ονόμαζα επαναστάτες Φιλισταίους) . Και καθώς σε όλες εδώ τις μεγάλες διαδικασίες συνυπάρχουν διάφοροι φιλελεύθεροι, σταλινικοί, εθνικιστές και άλλα απαίσια άτομα,η κατάληξη είναι αυτές οι ομάδες να μην συμμετέχουν πουθενά.

Η δεύτερη ομάδα ήταν αυτοί που την έβρισκαν με  τις συγκρούσεις στο Κίεβο και προσανατολίστηκαν κυρίως σε μια αντιμπατσική δραστηριότητα, χωρίς να σκέφτονται με ποιόν βρίσκονται δίπλα δίπλα και ποιανού το συμφέρον εξυπηρετούσαν εκείνη τη στιγμή. Μερικοί μάλιστα «αντιφασίστες στο όνομα» στο όνομα της «λαϊκής ενότητας» απείλησαν με βία όσους αναρχικούς τόλμησαν να εκφράσουν διαφωνίες για το πως λειτουργούσε το Μαϊντάν. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν απλά χουλίγκανοι που τους αρέσει να τις παίζουν με την αστυνομία. Αλλά άλλοι από αυτούς, φαντασιόπληκτοι, προσπάθησαν να δώσουν στο Μαϊντάν μια νοητή ελευθεριακή αύρα παρομοιάζοντας τα «βέτσε» της πλατείας με εργατικά συμβούλια του 20ου αιώνα και θεωρώντας ότι ξαναγίνονται πραγματικότητα μαζί με περιθωρικαά αιτήματα που εμφανίστηκαν στην πλατεία.

Αλλά όλοι αυτοί δημιούργησαν την εντύπωση ότι το Μαϊντάν ήταν μαι αμεσοδημοκρατική διαδικασία της κοινής γνώμης, άποψη πολύ επιζήμια. Ναι σε μερικές περιπτώσεις οι πολιτικοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πολιτικές τους κάτω από την πίεση του κόσμου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είχαμε άμεση δημοκρατία. Η αμεσοδημοκρατία θα προϋπέθετε τον έλεγχο της κοινής γνώμης σε όλη τη διαδικασία της λήψης και της πραγματοποίησης αποφάσεων . Και καθώς χιλιάδες άνθρωποι δεν μπορούν να μιλάνε για όλα μαζί τα θέματα θα έπρεπε να υπάρχει ένας χωρισμός σε μικρές ομάδες και μετα να προσπαθήσουν όλοι να συζητήσουν μαζί. Όμως στο Μαϊντάν οι αποφάσεις παίρνονταν πίσω από την πλάτη των απλών διαδηλωτών, οι οποίοι απλώς μερικές φορές εκτελούσαν τις αποφάσεις ή συμμετείχαν σε διάφορες διαδικασίες διαμαρτυρίας χωρίς να συμμετέχουν ουσιαστικά σε τίποτα . Οι Λαϊκίστικη ρητορική «να πληρώσουν οι ολιγάρχες»  είναι η λίγο πολύ γνωστή λαϊκίστικη εθνικιστική ρητορική που υπάρχει πάντα πριν έρθει κάποιος κοντά στην εξουσία.

Αλλά το πρόβλημα του Μαϊντάν δεν ήταν αυτό, δεν ήταν η απουσία άμεσης δημοκρατίας ή μαζικών κοινωνικών αιτημάτων. Το πρόβλημα ήταν ότι όσες φορές και αν ειπώθηκε ότι δεν θέλει ο κόσμος μιά νέα Τιμοσένκο, ένα νέο 2004 και μια ένα πορτοκαλί επανάσταση, αποφάσισαν ότι ο Κλίτσκο και ο Ποροσένκο(πολιτικός και επιχειρηματίας φαβορί για τις εκλογές στις 25 Μαϊ, ανεξάρτητος) είναι πιο κοντινά  πρόσωπα στο λαό από ότι η «συνέχεια της Οικογένιας» ή ο Δεξιός τομέας. Ήθελαν να επανέλθουν όλα σε μια κανονικότητα χωρίς τις θυσιες που απαιτούνται για να φέρεις μια διαδικασία μέχρι το τέλος της σε πέρας. Η αστική Δημοκρατία είναι σαν λερναία ύδρα, άμα τις κόψεις ένα κεφάλι, βγαίνουν δύο. Αλλά άμά είσαι επαναστάτης Φιλισταίος συνήθως δεν κόβεις ούτε το πρώτο.

Επίσης οι προβλέψεις πολλών συνετών συντρόφων για τους φασίστες ήταν λάθος. Στην πραγματικότητα στο κράτος μέσα έχουν πολύ λίγη δύναμη, καθώς ο ιστορικός του ρόλος πλέον είναι να προωθούν την αντζέντα του ΔΝΤ και τις ΕΕ. να κόψουν συντάξεις και μισθούς, να ανεβάσουν τις τιμές του Αερίου, κτλ. Παρά τις διακηρύξεις και τις παραδόσεις, τελικά ήταν η δύναμη κρούσης του νεοφιλελευθερισμού, και φάνηκαν αδύνατοι να προωθήσουν την δική τους ατζέντα.  Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το Σβομόντα να αποδομήσει στα μάτια του κόσμου τον εαυτό του, και αυτό είναι καλό. Αυτό σημαίνει ότι οι αναρχικοί αν είχαν συμμετάσχει πιό ενεργητικά θα μπορούσαν να ειναι στη θέση των φασιστών, δηλαδή να βοηθούσαν τελικά στο μια άλλη γκρούπα επιχειρηματιών να λάβει την εξουσία. Κατά τη διάρκεια των γεγονότων πολλοί αναρχικοί κοιτούσαν με ανησυχία αλλά και ζήλια την δημοτικότητα του Δεξιού τομέα, αλλά τελικά φάνηκε ότι δεν χρειάζεται να ζηλέψουμε κανέναν.

Μετά τους πυροβολισμούς η θέση των «ουδέτερων παρατηρητών» κυριολεκτικά στιγμάτισε αρνητικά το σύνολο των αναρχικών του Κιέβου. Αν όλοι αυτοί οι εργάτες(ή μάλλον καλύτερα ο Λαός, δηλαδή οι εργάτες μαζί με τα μεσαία και κάποιους από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα) αποτύγχαναν να ανατρέψουν το καθεστώς αυτό θα τους έριχνε σε έναν κοινωνικό λήθαργο όπως στη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Μετά τους μαζικούς πυροβολισμούς δημιουργήθηκε στον κόσμος το συναίσθημα ότι έπρεπε να απαλαγούν από τον Γιανούκοβιτς με κάθε μέσο, χωρίς πραγματικά να τους νοιάζει τι θα ακολουθήσει μετά. Αυτή η κατάσταση τράβηξε και τους [1]αναρχικούς, οι οποίοι αν και δεν ήταν κάποια σημαντική δύναμη, για αυτούς δεν αποτελούσε πλεον επιλογή να μείνουν στο περιθώριο.

Αυτό μας φέρνει στην τρίτη ομάδα η οποία πήρε μια ενδιάμεση θέση μεταξύ ανεγκέφαλου πρακτικισμού και ιντερνετικής κριτικής. Αυτή η θέση ρεαλιστικά κατάλαβε την απουσία θετικού περιεχομένου του Μαϊντάν, αλλά κατανοούσε επίσης ότι αν δεν γινόταν κάτι τα πράγματα θα ήταν πολύ χειρότερα. Αυτή η θέση κατα τη γνώμη μου ήταν η πιο ρεαλιστική και είχε να κάνει με άτομα που συνειδητοποιούσαν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στο κίνημα και στη κοινωνία.

Τα όρια του κινήματος και της συμμετοχής των αναρχικών.

Τα σημαντικότερα κατορθώματα αυτών των αναρχικών ήταν μάλλον η κατάληψη του υπουργείου εκπαίδευσης στις 25 Φεβρουαρίου(παρά το κωμικοτραγικό τέλος της) και της υπηρεσίας μετανάστευσης της Ουκρανίας από την τοπική συνέλευση No border . Γενικά επίσης προσπάθησαν να επηρεάσουν την ατζέντα του Μαϊντάν σαν κοινωνική διαδικασία. Η επιτυχία τους ήταν μικρή,και μάλλον τη μεγαλύτερη επιτυχία την σημείωσαν στο Χάρκοβο που αν και το κίνημα του Μαϊντάν ήταν αδύναμο, δεν υπέφερε τόσο από την εθνικιστική μόλυνση.

Αλλά σε μια τέτοια διαδικασία υπάρχουν και προβλήματα: Πρώτον ότι μπορεί να βοηθήσεις άθελα, στο να έρθει στην εξουσία κάποιος εξίσου χάλια με τον προηγούμενο, και έτσι να γίνεις ζωντανή απόδειξη της αναποτελεσματικότητας των δυναμικών πορειών. Δεύτερον και σημαντικότερο, ότι μπορεί να μπλεχτείς σε μια αντιπαράθεση που δεν είναι δική σου και δεν ήθελες να πλεχτείς. Όταν στο Χάρκοβο το αντιΜαϊντάν την έπεσε στο Μαϊντάν στην πλατεία, δεν κυνηγούσε τους αναρχικούς, αλλά κυνηγούσε Μπαντερικούς, υποστηρικτές της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Όμως όταν οι αναρχικοί πήγαν στην πλατεία και περικυκλώθηκαν, ήταν αδύνατο να ξεφύγουν από μια τέτοια κατάσταση χωρίς να παίξουν ξύλο στην ίδια μεριά με τους Μπαντερικούς ή τους νεοφιλελεύθερους. Δεν θέλω να καταδικάσω τις προσπάθειες των συντρόφων από το Χάρκοβο, όπου ήταν οι πιό σοβαρές στην Ουκρανία να παρέμβουν στην διαδικασία, αλλά δεν ήταν μάλλον η σύγκρουση που ονειρεύονταν. [2]

Παρόλα αυτά υπάρχει ένα σημείο για τους αναρχικούς που η αποστασιοποίηση είναι αναγκαστική. Και αυτό το σημείο είναι το σημείο του εμφυλίου πολέμου. Είναι ακόμα νωρίς να έχουμε μια πλήρη εκτίμηση της όποιας συμμετοχής των αναρχικών στο Μαϊντάν, αλλά όταν γίνεται εμφύλιος, το Μαϊντάν σαν διαδικασία παύει να παίζει ρόλο. Το πλήθος πλέον μεταμορφώνεται σε στρατό και οι μολότοφ σιγά σιγά αντικαθίστανται από αυτόματα όπλα.

Το Μπορότμπα και μερικοί υποστηρικτές του «Αριστερού μετώπου» στηρίζουν το ΑντιΜαϊντάν και ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να κάνουν τα ίδια με τους αναρχικούς δηλαδή να επηρεάσουν κοινωνικά το κίνημα με πιο κοινωνικά αιτήματα. Αλλά στο αντιΜαϊντάν δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη δομών από τα κάτω,ενώ πολύ γρήγορα στρατιωτικοποιήθηκε καθώς αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από συνταξιούχους μπάτσους και πρώην αξιωματικούς. Δεν υπάρχει επίσης κάποιο σαφές κοινωνικό διακύβευμα στις διαδηλώσεις τους απλά είναι μαζικές στρατιωτικές δυνάμεις με όπλα που τα παρέχει η Ρωσία. Και αυτό δεν είναι τυχαίο καθώς ακόμα και στο Λουγκάνσκ οι καταλήψεις δημοσίων κτηρίων δεν συγκεντρώνουν πανω από το 25% της κοινής γνώμης, ενώ οι καταλήψεις κτηρίων διοίκησης δεν είναι περισσότερο δημοφιλείς. Αυτό δείχνει ότι η κοινή γνώμη,ή κάποια διαδικασία από τα κάτω δεν  υπάρχει.

Αν το Μαϊντάν ήταν μια φιλελεύθερη και εθνικιστική διαμαρτυρία, της μεσαίας τάξης και ενός κομματιού της αστικής, τότε το ΑντιΜαϊντάν είναι η κόντρα-επανάσταση του Μαϊντάν στην ίδια πιό καθαρή της μορφή. Μάλλον υπάρχουν στοιχεία στο ΑντιΜαϊντάν που θα ήθελαν να κάνουν κάτι από τα κάτω,αλλά η ενεργή συμμετοχή όπως κάνει το Μπορότμπα, το Αριστερό Μέτωπο και ο Μπόρις Καγκαρλιτσκι σημαίνει ότι παίρνεις θέση [3]μαζί με έναν καθαρό σοβινισμό και στηρίζεις μια σοβιετικού τύπου ιμπεριαλιστική οπτική. Στο Μαϊντάν είχε νόημα να είσαι στη μάχη μόνο,όσο η μάχη ήταν εναντίον των berkrut ή των πληρωμένων δολοφόνων. Το να παλέψεις εναντίων των αποπροσανατολισμένων συμμετεχόντων του ΑντιΜαϊντάν δεν έχει όμως νόημα.

Και οι δύο πλευρές πλέον είναι μεγάλος κίνδυνος για τους αναρχικούς. Από τη μία στην δύση, οι αυτόνομοι εθνικιστές και αναρχοπατριώτες, από την άλλη διανοούμενοι σαν τον Μπόρις Καγκαρλίτσκο ο οποίος χρησιμοποιεί διάφορα συνθήματα και χαρακτηρισμούς για τα κινήματα όπως «δομές από τα κάτω» «αυτοοργάνωση» «άμεση δημοκρατία» κτλ κτλ,χωρίς να υπάρχουν τέτοια χαρακτηριστικά ή αν υπάρχουν είναι μόνο σε παραμορφομένη εκδοχή. Η αυτοοργάνωση σε αντιδραστικά κινήματα δεν είναι σπάνιο φαινόμενο, και η αυτοοργάνωση από μόνη της δεν είναι κάτι καλό. Το να αυτοοργανώνονται δύο εκδοχές του εθνικισμού με σκοπό να αλληλοσκοτωθούν δεν είναι λόγος να πανηγυρίζει κανένας. Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα έγινε εμφανές ότι οι αναρχικοί πρέπει να δείξουν ότι αυτοοργάνωση από αυτοοργάνωση διαφέρει.

Σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση μόνο το 12% του πληθυσμού υποστηρίζει την ένοπλη πάλη στην ανατολή. [4]Το Κίεβο το στηρίζουν περίπου το 30% και το 58% είναι εναντίον και των δύο πλευρών. Οι αναρχικοί έχουν καθήκον να δουλέψουν με αυτό το 58%, και αν με κάποιο θαυματουργό τρόπο η επιρροή τους ανέβει, θα πρεπει να οργανώσουν μαζικά κινήματα πολιτικής διαμαρτυρίας. Τέτοια κινήματα πολιτικής ανυπακοής, ακόμα και άοπλα πολλές φορές στο παρελθόν γλύτωσαν μαζικές εχθροπραξίες στα ανατολικά. Αν όμως γίνει αυτό θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος που να στείλει το μήνυμα και στις δύο πλευρές, και στην Ανατολή και στους σεπεραλιστές και στη Δύση και στα στρατεύματα της.

Τα γεγονότα στην Οδησσό είναι μια τραγωδία και είναι πολύ πιθανό ότι μέσα σε όσους πέθαναν ήταν και άνθρωποι που δεν είχαν σχέση καν με τα βίαια γεγονότα..Όσοι πετούσαν Μολότοφ προς το κτήριο θα έπρεπε να ξέρουν τις συνέπειες. Ακόμα και αν η φωτία δεν είναι απόλυτα δικία τους ευθήνη, αυτό δεν είναι γιατί δεν ήθελαν ή δεν προσπάθησαν να το κάψουν.

Σε περίπτωση που ξεκινήσει εμφύλιος, αυτοί οι θάνατοι είναι μόνο η αρχή. Χωρίς καμία αμφιβολία και στις δύο πλευρές πολλοί απλά θέλουν μια καλύτερη ζωή για αυτούς και όσους αγαπούν, και μάλλον μισούν το κράτος και τους ολιγάρχες σε εξίσου μεγάλο βαθμό. Όσο πιο πολύ αθώοι άνθρωποι πεθαίνουν τόσο, τόσο πιό μεγάλη θα είναι η πίεση να πάρουμε μέρος σε κάποια από τις πλευρές του πολέμου, και εμείς πρέπει να παλέψουμε ένάντια σε αυτή τη πίεση

Ενώ μερικές φορές μπορεί να αξίζει να καταπιείς δακρυγόνα και να νιώσεις την αστυνομά να σε κινυγά για μια αστική επανάσταση, δεν έχει νόημα να πεθάνεις σε έναν εμφύλιο μεταξύ εξίσου εθνικιστικών και αστικών ιδεών. Δεν θα είναι ένα ακόμα Μαϊντάν αλλά κάτι τελείως διαφορετικό. Ούτε αναρχικός ούτε κάποιος άλλος θα πρέπει να χύσει άιμα, για μια τέτοια ανοησία.

Antti Rautiainen

[1] Εδώ αναφέρεται σε αναρχικούς αλλά και σε πρωτοβουλίες αριστερών που ενώ έβλεπαν ότι δεν μπορούν να εμπλακούν στις οδομαχίες-λόγω της ηγεμονίας ή του ελέγχου που ασκούσε εκεί ο δεξιός τομέας, ενεπλάκησαν στο Μαϊντάν με workshops υπαίθριες βιβλιοθήκες, ομιλίες, ιατρίο κτλ, προσπαθώντας να επηρεάσουν κάπως το πλήθος. Τελικά και παρά το γεγονός ότι δέχτηκαν την επίθεση των ακροδεξιών, δεν αποχώρησαν από την πλατεία, αλλά και λόγω αυτού δεν ενεπλάκησαν περαιτέρω. Η προσπάθεια να επηρεάσουν κάπως έτσι τον κόσμο της πλατείας, προσέκρουσε πάνω στην ίδια αντίφαση που έχουν όλες οι πλατείες και που προσέκρουσαν και οι ακροδεξιοί: δηλαδή τις αφηρημένες κοινωνικές σχέσεις της πλατειάς, το ότι εκεί οι άνθρωποι συναντήθηκαν σε ένα πλαίσιο εκτός των ιδιαίτερων κοινωνικών τους σχέσεων και χωρίς μάλιστα να τις υπερβαίνουν πέρα από το επίπεδο της αφαίρεσης τους. Όλες οι πλατείες δείχνουν το ίδιο: την πλήρη αδυναμία των πολιτικών ομάδων να παρέμβουν σε αυτές.

[2] Εδώ ο συγγραφέας παραθέτει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια η οποία όμως είναι κομβική για τα γεγονότα. Έιναι σχετικά γνωστό ότι στο Χάρκοβο το Μαϊντάν  δεν είχε τον χαρακτήρα του Κιέβου, υπό την έννοια ότι σε επίπεδο δρόμου οι φασίστες του Σβομπόντα και του Δεξιού Τομέα ήταν απόντες. Τους πρώτους μήνες, το Μαϊντάν είχε χαρακτήρα καθαρά φιλελεύθερο με αιτήματα για περισσότερη δημοκρατία κτλ. Αυτό οδήγησε τους τοπικούς αναρχικούς σε μια παρακινδυνευμένη απόφαση: Να συμμετάσχουν στο Μαϊντάν βλέποντας το ως «δομή από τα κάτω». Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο είχε αρκετή επιτυχία και οδήγησε και σε σύγκρουση τους εκεί αναρχικούς και το Μαϊντάν με τους τοπικούς φασίστες όταν αποφάσισαν να μετάσχουν στην διαδικασία καθώς το θερμόμετρο στο Κίεβο ανέβαινε.  Όμως όπως πολλοί έχουν σωστά αναγνώσει, το Μαϊντάν δεν ήταν κάτι ομοιογενές και κυρίως ήταν ένα κίνημα πολιτών/αστικών ρόλων που απαιτούσε μια άλλη εξουσία, μια άλλη δημοκρατία, ένα άλλο κεφάλαιο. Έτσι όταν λόγω των γεγονότων του ίδιου του Μαϊντάν και της ανόδου της νέας εξουσίας, η όξυνση της αντίφασης του Ουκρανικού κράτους σε σχέση με την αστική του κοινωνία έφτασε από τον Μάρτιο και μετά, να πάρει τη μορφή κλιμακούμενης εμφύλιας σύρραξης, το Μαϊντάν ως αυτό που ήταν έχασε εντελώς το περιεχόμενο του και τη σχέση του με τη δυναμική των γεγονότων. Έτσι βολεύτηκε-στο Χάρκοβο όπου και συνέχισε να υπάρχει, στο Κίεβο είχε λήξει- στο άκομψο «αντιπολεμικό πρόταγμα» το οποίο αν και δεν είχε κοινές προθέσεις και ποιότητες,τελικά οι προθέσεις δεν έπαιζαν κανέναν ρόλο. Στο πλαίσιο που τα γεγονότα εξελίσσονταν ως παραμονή ή όχι στο κράτος της Ουκρανίας, ένταξη στην μία ή την άλλη περιφέρεια συσσώρευσης, και στο πλαίσιο που οι δύο πλευρές ήταν διατεθειμένες να χρησιμοποιήσουν για κάτι τέτοιο και μαζική βία, πολεμικές και «αντιτρομοκρατικές» επιχειρήσεις και ότι άλλο χρειαστεί, το να κάνεις πορεία «για την ενότητα της Ουκρανίας»  ενάντια στον «σεπερατισμό» όπως έκαναν οι Οπαδοί στο Χάρκοβο, ή αντιπολεμικές συγκεντρώσεις ενάντια στην εισβολή ξένων στρατευμάτων όπως έκανα οι αναρχικοί, στην πραγματικότητα-πρακτικά- δεν έχει διαφορά. Αυτό δεν κάνει, όπως δηλώνει και ο συγγραφέας, τους αναρχικούς της περιοχής «φιλοουκρανούς» ή «φιλοευρωπαίους» αλλά δείχνει την παταγώδη αποτυχία των πολιτικών επιλογών τους, και την γενική αποτυχία που μπορεί να έχει η πολιτική επιλογή του να δράσει κάποιος ως «πρωτοπορία» σε μια διαδικασία αντιφατική που τα γεγονότα πλέον αναπτύσσουν μια δυναμική πολύ μεγαλύτερη από τις δυνατότητες ολιγάριθμων. Αυτό θέτει υπό επανεξέταση την όλη ανάλυση περί του πώς μπαίνουμε και με τι όρους στα διάφορα κινήματα. Θέτει επίσης την αναγκαιότητα να επανεξετάσουμε και το αντιΜαίντάν ως αντιφατική ενότητα υπό το φως των ιδιαίτερων συνθηκών της Ουκρανίας. Τελικά φάνηκε ότι οι προσπάθειες των τοπικών αναρχικών να μπολιάσουν με «κοινωνικά αιτήματα» το τοπικό Μαϊντάν και να έρθουν και σε επαφή με το άντιΜαϊντάν-στο βαθμό που τους το επέτρεπε η ανομοιογένεια του τελευταίου- ήταν ανεπιτυχείς γιατί οι ιδιαίτερες κοινωνικές σχέσεις που συγκρούονταν εκεί, στο πλαίσιο μάλιστα των δύο περιφερειών συσσώρευσης ήταν παντελώς ασύμβατες και αλληλοαποκλειώμενες, δεν άφηνα περιθώρια γεφύρωσης. Η υποσημείωση αυτή, ειδικά για την ελληνική μετάφραση έγινε από εμάς υπό την άδεια, αλλά και τις εξηγήσεις που έδωσε ο ίδιος ο συγγραφέας.

[3] Εδώ ο συγγραφέας μάλλον εννοεί κείμενα όπως αυτό, όπου ανοιχτά σχεδόν ο Καγκαρλίτσκι παίρνει τη θέση της Μόσχας με διάφορα μαρξιστικά προσχήματα.

[4] Η δημοσκόπηση αυτή έγινε από το ινστιτούτο στατιστικής του Κιέβου, και είναι αμφίβολο το κατά πόσο μπορεί κάποιος να πάρει τα δεδομένα της ως πλήρως αντιπροσωπευτικά. Πέραν αυτού νομίζομε ότι εκεί ο συγγραφέας πέφτει πάλι στην παγίδα που απεύχεται και κριτικάρει ο ίδιος: την διατύπωση ενός «αναρχικού, στρατηγικού σχεδίου.

 πηγή

Επίσης σε αγγλική μετάφραση αν και λίγο διαφοροποιημένο μπορεί να βρεθεί στο libcom

Αναδημοσίευση από : ourbabadoesntsayfairytales.wordpress.com

Αμερικανοί μισθοφόροι βοηθούν τις ουκρανικές δυνάμεις

Γερμανική εφημερίδα, που βασίζεται σε πληροφορίες από μηνύματα που υπέκλεψε η NSA, αποκάλυψε ότι 400 Αμερικανοί μισθοφόροι είναι στο πλευρό των Ουκρανών στρατιωτών και αστυνομικών που διεξάγουν επιχειρήσεις για να καταστείλουν την εξέγερση των φιλορώσων αυτονομιστών στις ανατολικές περιοχές.

Περίπου 400 μισθοφόροι μιας αμερικανικής εταιρείας δρουν στην Ουκρανία, στο πλευρό των Ουκρανών στρατιωτών και αστυνομικών που διεξάγουν επιχειρήσεις εναντίον των φιλορώσων αυτονομιστών τις ανατολικές επαρχίες της χώρας, υποστηρίζει σε σημερινό δημοσίευμά της η γερμανική εφημερίδα «Bild am Sonntag».

Οι πληροφορίες της εφημερίδας βασίζονται σε μηνύματα μέσω ασυρμάτων που αντάλλαξαν τα κέντρα διοίκησης του ρωσικού στρατού. Τα μηνύματα υποκλάπηκαν από την αμερικανική Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας (NSA) και το περιεχόμενό τους μεταφέρθηκε κατόπιν στις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες (BND). Σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες, οι Αμερικανοί μισθοφόροι συντονίζουν και διευθύνουν τις επιχειρήσεις ανταρτοπολέμου εναντίον των φιλορώσων αυτονομιστών γύρω από το Σλαβιάνσκ.

Οι 400 μισθοφόροι είναι υπάλληλοι της Academi (γνωστότερης με την παλαιότερη επωνυμία της ως Blackwater) μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών ασφαλείας η οποία έχασε τα συμβόλαιά της με τον αμερικανικό στρατό στο Ιράκ αφού μέλη της άνοιξαν πυρ εναντίον αμάχων το 2007.

Η εφημερίδα διευκρινίζει ότι δεν γνωρίζει ποιος σύναψε συμφωνία με την Academi για την αποστολή μισθοφόρων στην Ουκρανία. Υπενθυμίζει ότι πριν από μερικές εβδομάδες η Μόσχα κατήγγειλε τη δράση Αμερικανών μισθοφόρων στην Ουκρανία, κάτι που ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Κίεβο, ο Τζέφρι Πάιατ, διέψευσε κατηγορηματικά.

Την περασμένη εβδομάδα η ίδια εφημερίδα είχε αποκαλύψει ότι πράκτορες της CIA και του FBI βοηθούν το Κίεβο να καταστείλει την εξέγερση στην ανατολική Ουκρανία χωρίς όμως να συμμετέχουν άμεσα στις συγκρούσεις.

Από efsyn.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Femen παντού, φεμινισμός πουθενά

Με αφορμή την ανάρτηση μιας φωτογραφίας στο twitter που δείχνει ένα μέλος της Femen να πανηγυρίζει μπροστά από το Εργατικό Κέντρο της Οδησσού, κατά τον εμπρησμό του από τους ναζί(που έχουν στήριξη από ΕΕ και λοιπά φιλελεύθερα κράτη), στο οποίο μάλιστα οι ναζί βίασαν και δολοφόνησαν αντιφασίστες και ανθρώπους που εναντιώνονται στις πολιτικές τους, θεωρώ αναγκαίο να αναδημοσιεύσω ένα κείμενο που ανέβηκε στο Παραλληλογράφο και που αναλύει εξαιρετικά το τι είναι η οργάνωση Femen.

Η φώτο στην οποία αναφέρομαι είναι αυτή:



Της Μονά Σολέ από τη Le Monde diplomatique

(τη μετάφραση έκανε το Καπυμπάρα)

«Οι μουσουλμάνοι φαίνεται να επιβεβαιώνουν ένα αίσθημα ανδρικής ισχύος καλύπτοντας τις γυναίκες τους και οι Δυτικοί αποκαλύπτοντάς τις» έγραψε η μαροκινή δοκιμιογράφος Φατέμα Μερνίσσι στο βιβλίο της «Το χαρέμι και η Δύση» (εκδόσεις Albin Michel, 2001). Ο ενθουσιασμός των γαλλικών ΜΜΕ για φιγούρες σαν των Femen ή της Αλίαα Ελ-Μάχντι, της αιγύπτιας φοιτήτριας που το 2011 είχε ποζάρει γυμνή στο μπλογκ της (1), δικαιώνει εκ νέου την παρατήρηση αυτή. Στις 5 Μαρτίου μπορούσε να δει κανείς στο κανάλι France 2 ένα ντοκυμανταίρ αφιερωμένο στην ουκρανικής καταγωγής κολεκτίβα που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία εδώ και λιγότερο από ένα χρόνο (2), και ένα άλλο με τίτλο «Αλίαα, η γυμνή επαναστάτρια» στο Κανάλι της Βουλής (LCP) για τις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Τόσο το χειρότερο για τις χιλιάδες γυναίκες που έχουν το κακό γούστο να παλεύουν για τα δικαιώματά τους εντελώς ντυμένες και/ή να προσφέρουν ένα θέαμα λιγότερο ευθυγραμμισμένο με τα κυρίαρχα πρότυπα νεότητας, κομψότητας, ομορφιάς και αποφασιστικότητας. «Φεμινισμός είναι αυτές οι γυναίκες που διαδήλωσαν στους δρόμους του Καΐρου, όχι οι Femen! Και γι’ αυτές τις γυναίκες βλέπω λίγα τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ», εξανίσταται στο τουΐτερ στις 6 Φεβρουαρίου η ανταποκρίτρια του France Inter στην Αίγυπτο, Βανέσσα Ντεκουρώ. Στη Γαλλία, οι φεμινιστικές οργανώσεις βλέπουν ότι πιο συχνά ερωτώνται για το τι πιστεύουν για το ουκρανικό κίνημα, παρά για τις δραστηριότητές τους (3).

«Αν μου δείξεις τα βυζιά σου, θα επιστρέψω με το φωτογράφο μου»

Γυναίκες, θέλετε να ακουστείτε; Μία είναι η λύση: γδυθείτε! Τον Οκτώβριο του 2012 στη Γερμανία, οι πρόσφυγες που κατασκήνωσαν μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου, στο κέντρο του Βερολίνου, για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες ζωής τους, προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή των ΜΜΕ. Θυμωμένη, μια νεαρή γυναίκα που διαδήλωνε μαζί τους είπε σ’ έναν δημοσιογράφο της Bild: «Τί θέλεις δηλαδή; Να γδυθώ;» «Ο δημοσιογράφος έφυγε υποσχόμενος να επιστρέψει με το φωτογράφο του. Άλλοι δημοσιογράφοι το έμαθαν και να! Ένα πλήθος μαζεύτηκε γύρω από τις νεαρές γυναίκες που συμπαραστέκονταν στους πρόσφυγές. Δεν ήταν γυμνές, αλλά εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να καταγγείλουν την εντυπωσιοθηρία των ΜΜΕ (4)».

Όσο για τις Femen, αυτές υπήρξαν πιο πραγματίστριες. Σε μια από τις πρώτες τους πράξεις, στην Ουκρανία, το 2008, είχαν γράψει συνθήματα στις γυμνές τους πλάτες, αλλά οι φωτογράφοι δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνο για τα στήθη τους. Αυτές λοιπόν μετέφεραν τα συνθήματα (5)… Αυτή η πραγματικότητα δεν προκάλεσε κάποιον προβληματισμό στην Ίννα Σεβτσένκο, την Ουκρανή που εξήγαγε τη μάρκα Femen στη Γαλλία: «Γνωρίζαμε τι έχουν ανάγκη τα ΜΜΕ», δήλωσε το Δεκέμβριο στον διαδικτυακό τόπο Rue89. «Σεξ, σκάνδαλα, προκλήσεις: Πρέπει να τους τα δώσουμε. Το να είσαι στις εφημερίδες σημαίνει ότι υπάρχεις (6)». Αλήθεια;

Σίγουρα η μαχητική φεμινίστρια Κλεμαντίν Ωταίν έχει δίκιο να μας θυμίζει ότι «το χάπενινγκ είναι κομμάτι της κουλτούρα μας. Από τη σουφραζέτα Υμπερτίν Ωκλέλ, που αναποδογύρισε τις κάλπες στις δημοτικές εκλογές του 1910, για να μπορέσουν οι εφημερίδες της Τρίτης Δημοκρατίας να έχουν τις τρας φωτογραφίες τους στο πρωτοσέλιδο, ως τις ακτιβίστριες του MLF που πετούσαν βοδινά πνευμόνια στις συναντήσεις κατά των εκτρώσεων στη δεκαετία του ’70, γνωρίζαμε επίσης να προκαλούμε (7)!» Αυτός ο τρόπος δράσης είναι επίσης αυτός της οργάνωσης Act Up στον αγώνα κατά του AIDS. Όμως, ακόμα και πίσω από τις προκλήσεις, υπήρχε ένα πολιτικό βάθος, στέρεο και προϊόν στοχασμού, που τις νοηματοδοτούσε. Στην περίπτωση των Femen είναι λίγο να πει κανείς ότι ο λόγος τους είναι ανακόλουθος, όταν δεν αποδεικνύεται πραγματικά καταστροφικός.

Ενάντια στις γριές που διαβάζουν βιβλία

Η μόνιμη αναγωγή των γυναικών στο σώμα και τη σεξουαλικότητά τους, η άρνηση των διανοητικών τους ικανοτήτων, το γεγονός ότι όσες αδυνατούν να ευχαριστήσουν τα ανδρικά βλέμματα είναι κοινωνικά αόρατες, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πατριαρχικού συστήματος. Το ότι ένα «κίνημα» -δεν είναι παρά καμιά εικοσαριά στη Γαλλία- που θέλει να ονομάζεται φεμινιστικό μπορεί να το αγνοεί μας αφήνει άναυδες. «Ζούμε κάτω από ανδρική κυριαρχία, και αυτός (η γύμνια) είναι ο μόνος τρόπος να τους προκαλέσουμε, να κερδίσουμε την προσοχή τους» δήλωσε η Ίννα Σεβτσένκο στον Guardian (8). Ένας φεμινισμός που υποκλίνεται στην ανδρική κυριαρχία. Θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Η Σεβτσένκο όχι μόνο αποδέχεται αυτήν την τάξη πραγμάτων, αλλά την επιδοκιμάζει κιόλας. (Πάντα στον Guardian): «Ο κλασικός φεμινισμός δε λειτουργεί πια. Είναι περιθωριοποιημένος στον κόσμο των διαλέξεων και των βιβλίων». Έχει δίκιο! Κάτω οι γριές και άρρωστες, δεν είναι καν ευχάριστες στην όψη. Και τα βιβλία, είναι γεμάτα γράμματα και προκαλούν πονοκέφαλο, μπλιάχ! Συγγραφέας ενός εξαιρετικού βιβλίου σχετικά με τις χρήσεις του σώματος στην πολιτική (9), η Κλωντ Γκυιγιόν σχολιάζει: «Και ο πιο καλοπροαίρετος παρατηρητής θα έλεγε πως αυτή η φράση εκφράζει την οίηση και τη σκληρότητα των νιάτων. Πρέπει επίσης, δυστυχώς, να συμπληρώσουμε και για την περίσταση: και τη μεγάλη τους ηλιθιότητα! Όντως, και η Ίννα θα μπορούσε ίσως να το διαβάσει σε κάποιο βιβλίο,  η εικόνα της φεμινίστριας ως γριάς αποκομμένης από τον κόσμο (βλ. και από το εμπόριο σαρκός) είναι ένα παμπάλαιο αντιφεμινιστικό κλισέ, που είναι εκνευριστικό να το βλέπεις να επαναλαμβάνεται από μια ακτιβίστρια που υποτίθεται ότι θέλει να ανανεώσει το φεμινισμό (10)». Από τότε, οι γαλλίδες εκπρόσωποι της κολεκτίβας ένιωσαν την υποχρέωση να εκδώσουν ένα βιβλίο με συνεντεύξεις (11): «Στη Γαλλία πρέπει να εκδώσεις κείμενα για να είσαι αναγνωρισμένος, νομιμοποιημένος» λέει αναστενάζοντας μια από αυτές (Libération, 7 Μαρτίου 2013). Τι σκληρό!

Στο Rue89, η Σεβτσένκο συνοψίζει επίσης, το λόγο των νεαρών Γαλλίδων που θέλουν να γίνουν μέλη των Femen: «Μου λένε: “Τα ήδη υπάρχοντα φεμινιστικά κινήματα στη Γαλλία δεν είναι φτιαγμένα για νέες γυναίκες, αλλά για διανοούμενες που μοιάζουν με άντρες και αρνούνται τη σεξουαλικότητα, αυτό που κάνει τις γυναίκες θηλυκές”». Από αυτήν την άποψη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Femen, αναμφισβήτητα, έχουν σημειώσει πρόοδο. Όταν πρόκειται για μια πρόγονο, όπως η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ, έπρεπε να περιμένουμε εκατό χρόνια από τη γέννησή της, το 2008, για να τη δούμε επιτέλους γυμνή: Πέρασε πολύς καιρός, αλλά η υπομονή του κόσμου ανταμείφθηκε: Διακριτικά, ο Nouvel Observateur (3 Ιανουαρίου 2008) δημοσίευσε στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία που έδειχνε τη συγγραφέα του «Δεύτερου φύλου» γυμνή, με την πλάτη γυρισμένη, στο μπάνιο της (12). Οι Femen σαν καλά κορίτσια κάνουν τη δουλειά από μόνες τους (“femen” σημαίνει εξάλλου «μπούτι» στα λατινικά, αλλά δεν έχει να κάνει, άλλωστε διάλεξαν το όνομα «γιατί ακούγεται καλά»). Τέλος πάντων, ας μην είμαστε σεμνότυφες: Το να είσαι φεμινίστρια δε σημαίνει ότι για το λόγο αυτό δεν έχεις σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή. Μπορείς μόνο να θρηνείς που όλες αυτές –και αυτοί- που θέλουν να ευχαριστηθούν και το κωλαράκι του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, πρέπει να περιμένουν ακόμα. Τι έκανε ο Nouvel Observateur; Οι μεγάλες διανοούμενες δεν είχαν κι αυτές σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή; Γιατί να μη βγάλουμε κέρδος κι απ’ αυτό; Γιατί να μην είναι κι αυτές ένα προϊόν, που μπορούμε να το επιδείξουμε και να το εμπορευματοποιήσουμε ανεξάρτητα από τη θέληση των ενδιαφερομένων;

«Ποπ φεμινισμός»

Αφού κέρδισαν την ευρεία συμπάθεια μετά την εις βάρος τους επίθεση από τους καθολικούς εξτρεμιστές της Civitas κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης ενάντια στο γάμο για όλους το Νοέμβριο του 2012, οι Femen προκάλεσαν όλο και περισσότερο την επιφυλακτικότητα και την αποδοκιμασία- για παράδειγμα εκ μέρους της φεμινιστικής κολεκτίβας Les TumulTueses ή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Οβιντί. Δεχόμενες την κριτική για την προσοχή που δίνουν στην εικόνα του γυναικείου σώματος, όπως κατασκευάζεται από την διαφημιστική βιομηχανία, υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους δημοσιεύοντας φωτογραφίες κάποιων μελών τους που ξεφεύγουν απ’ τα πρότυπα αυτά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές δεν θα τις δούμε ποτέ στο εξώφυλλο του Inrockuptibles, τα πλαδαρά στήθη δεν ταιριάζουν με τον «ποπ φεμινισμό» που προωθεί το περιοδικό –ούτε στο Obsession, το ένθετο για τη μόδα και την κατανάλωση του Nouvel Observateur, για το οποίο οι Femen πόζαραν τον περασμένο Σεπτέμβριο. Και δεν μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι αυτό δεν είναι δικό τους λάθος: Αν ήθελαν να είναι κατ’ ελάχιστον αξιόπιστες, θα έπρεπε να επιβάλλουν την παρουσία αυτών των μελών τους στη σειρά των φωτογραφήσεων. «Ποιο μπορεί να είναι το παραγόμενο αποτέλεσμα αυτής της φωτογραφίας (στο Inrockuptibles), για τις λιγότερο νέες γυναίκες ή τις λιγότερο ωφελημένες από τη γενετική τυχαιότητα;» αναρωτιέται η Κλωντ Γκυιγιόν. «Το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό της εκδοτικής και σεξιστικής τρομοκρατίας, που ο φεμινισμός ποτέ δεν έπαψε να καταγγέλλει. Αυτή η φωτογραφία δε δίνει απλά λάθος μήνυμα, είναι μια πολιτική αντίφαση». Οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις των μελών της κολεκτίβας δεν αρκούν, εξάλλου για να σβήσουν την υποψία για μια πολιτικήηθελημένης φωτογένειας. Στο βιβλίο Femen, μια από τις ουκρανές ιδρύτριες δηλώνει: «Οι κοπέλες μας πρέπει να είναι αθλητικές για να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες δοκιμασίες και όμορφες για να χρησιμοποιούν το σώμα τους για έναν καλό σκοπό. Συνοψίζοντας, οι Femen ενσαρκώνουν την εικόνα της νέας γυναίκας: όμορφη, δραστήρια και εντελώς ελεύθερη». Ο φεμινισμός καλύτερος κι από ένα γιαούρτι με μπίφιντους. Μια γαλλίδα συντρόφισσά της επικαλείται «λάθος στη μετάφραση» (13)…

Όποια και νά ’ναι η πραγματική κατάσταση, δεν είναι σίγουρο ότι τα ΜΜΕ και το ευρύ κοινό μπορούν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στις Femen και την Τσιτσιολίνα για παράδειγμα –πρόδρομό τους ως προς το στεφάνι από λουλούδια στα ξανθά τους μαλλιά- ή το κορίτσι της σελίδας 3 της βρετανικής εφημερίδας The Sun. Ας ακούσουμε ξανά την Κλωντ Γκυιγιόν: «“Τουλάχιστον”, μου είπε μια νεαρή γυναίκα, “από τη στιγμή που γδύθηκαν, τις ακούνε!” Τι βλακείες! Τις κοιτάζουν, πρώτα και κύρια. Και όταν οι διευθυντές σύνταξης βαρεθούν τα γυμνά πρωτοσέλιδα (κάποτε θα τελειώσει χαζούλα!), δεν θα τις κοιτούν πια». Οι δημοσιογράφοι του Rue89 είναι και οι ίδιες προβληματισμένες μπροστά στην επιτυχία που έχει στο κοινό η κολεκτίβα: «Το πρώτο άρθρο που κάναμε για τις Femen ήταν με εικόνες. Δείξαμε απλά μια γυμνόστηθη φωτογραφία μιας από τις Femen μπροστά στο σπίτι του Ντομινίκ Στρως-Καν. Τη φωτογραφία συνόδευαν τρεις παράγραφοι. Το άρθρο συγκέντρωσε 69.500 επισκέψεις. Είναι πολλές». Στον καπνισμένο «σεξτρεμισμό» που προωθεί η ομάδα, μπορεί κάλλιστα να αντιτάξει κανείς ότι πρόκειται κυρίως για «σεξ» από αυτό που κάνει τη μηχανή των μέσων ενημέρωσης να λειτουργεί.

Έγιναν όλα τα ΜΜΕ φεμινιστικά;

Υπάρχει λοιπόν τόσο μεγάλη συναίνεση πάνω στον φεμινισμό σε σημείο να κάνει εξώφυλλα σε όλες τις εφημερίδες και να έχει την τιμή να γίνονται γι’ αυτόν τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ με άφθονη προώθηση στον τύπο; Θα ’πρεπε να είναι κανείς αφελής για να το πιστέψει. Το ενδιαφέρον για τις Femen αποδεικνύεται απόλυτα συμβατό με τον πιο χοντροκομμένο αντιφεμινισμό. Έτσι, στις 7 Μαρτίου, η Libération τους αφιέρωσε ένα δισέλιδο, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να δημοσιεύσει την επόμενη, για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ένα τεύχος-ανθολόγιο. Υπό τον τίτλο «Σεξ για όλους!» επέλεξε να αφιερώσει το πρωτοσέλιδο στην «σεξουαλική βοήθεια» για τα άτομα με αναπηρία. Η φωτογραφία του εξωφύλλου έδειχνε έναν ανάπηρο στο κρεβάτι με μία «βοηθό» (ξανθιά, χαμογελαστή, ενσάρκωση της γλυκύτητας και της αυταπάρνησης που εκφράζουν οι πραγματικές γυναίκες), και όχι το αντίστροφο: Είπαμε «σεξ για όλους», όχι «για όλες».

Για την εφημερίδα, αυτή η μάχη εντάσσεται στο πλαίσιο της πάγιας υπεράσπισης εκ μέρους της πορνείας. Τον περασμένο Ιανουάριο , δημοσίευσε το πορτραίτο ενός πολλαπλά ανάπηρου που αγωνιζόταν για το δικαίωμα στη «σεξουαλική βοήθεια». Όπως παρατήρησε στο μπλογκ του ο σκηνοθέτης Πατρίκ Ζαν (14), ο άνδρας αυτός είχε ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του δύο συντρόφους και μάλιστα και παιδιά, πράγμα που σχετικοποιούσε κάπως το επιχείρημα της ανικανότητας των ατόμων με αναπηρία να έχουν σεξουαλική ζωή. Για την ιστορία, για να συμπληρωθεί η εικόνα της γυναίκας σύμφωνα με τη Libération, το πορτραίτο της τελευταίας σελίδας ήταν αυτό της Μις Γαλλία.

Την ίδια αποστροφή νιώθει κανείς βλέποντας τη Charlie Hebdo, το προπύργιο του καθεστωτικού χιούμορ, της οποίας τα σκίτσα επαναλαμβάνουν κάθε βδομάδα ότι τι πιο δυσφημιστικό πράγμα που μπορεί να πάθει κανείς είναι να σοδομισθεί, να βρεθεί δηλαδή, σε θέση «θηλυκή» (15), να συνεργάζεται με τις Femen για το ειδικό τεύχος της 6^ης Μαρτίου 2013. Στο εξώφυλλο, ένα σκίτσο του “Luz” επαναλαμβάνει μια διαφήμιση της ομάδας, που δείχνει τις ακτιβίστριές της να κραδαίνουν ένα ζευγάρι όρχεις. Το κλισέ των υστερικών φεμινιστριών που «θέλουν να μας κόψουν τα παπάρια», ταιριασμένο με τη διαφημιστική αισθητική: Μια ωραία σύνθεση σε παραγωγή Femen. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα, η Σεβτσένκο δηλώνει ότι επιθυμεί μια κοινωνία «όπου οι γυναίκες είναι πιο ισχυρές από τους άνδρες». Όμορφα…

Ένας ψευδο-φεμινισμός που προκαλεί τη λαιμαργία των πιο υπόπτων: Στη Γαλλία αυτό θυμίζει τη μιντιακή φούσκα γύρω από τις “Ni putes, ni soumises” (Ούτε πουτάνες ούτε υποταγμένες ΣτΜ), που έγιναν διάσημες στο μέτρο που αυτό επέτρεπε να ενδυναμωθεί ο στιγματισμός του Ισλάμ και του «αγοριού αραβικής καταγωγής (16)». Δυο πρώην ακτιβίστριες της ένωσης, η Λούμπνα Μελιάν –κοινοβουλευτική βοηθός του σοσιαλιστή βουλευτή Μάλεκ Μπουτίχ- και η Σάφια Λέμπντι ήταν άλλωστε από τις πρώτες που κατευθύνθηκαν προς τις Femen, πριν πάρουν τις αποστάσεις τους. Το γαλλικό τμήμα της οργάνωσης εγκαταστάθηκε στη Γκουτ Ντ’Ορ, μια γειτονιά του Παρισιού, όπου ζουν πολλοί μουσουλμάνοι και ανακοίνωσε την εγκατάστασή της με μια αφίσα στα εθνικά χρώματα, που θύμιζε περιέργως τα «απεριτίφ με λουκάνικα» που οργανώθηκαν στην ίδια περιοχή από την άκρα δεξιά.

«Αραβική νοοτροπία» στην Ουκρανία

Αν ο ριζοσπαστικός αντικληρικαλισμός της κολεκτίβας γίνεται εύκολα κατανοητός αν λάβουμε υπόψη το βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ουκρανική δημόσια ζωή, οι εκπρόσωποί της έχουν την τάση να ξεπερνούν τα όρια όσον αφορά το Ισλάμ. Μια από τις ιδρύτριες της ομάδας, η Άννα Χούτσολ, φλερτάροντας με το ρατσισμό είχε πει ελεεινολογώντας την ουκρανική κοινωνία ότι στάθηκε ανίκανη να «ξεριζώσει την αραβική νοοτροπία προς τις γυναίκες (17)».

Το Μάρτιο του 2012, με σύνθημα «καλύτερα γυμνή, παρά με μπούρκα» οι Femen Γαλλίας οργάνωσαν μια «επιχείρηση αντι-μπούρκα» μπροστά στον Πύργο του Άιφελ. Τα μέλη της φώναζαν επίσης ότι «η γύμνια είναι ελευθερία» ή «Γαλλία, γδύσου!» Διαιώνιζαν έτσι μια αντίληψη βαθιά ριζωμένη στη δυτική κουλτούρα σύμφωνα με την οποία η σωτηρία δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνον από τη μέγιστη έκθεση του σώματος, αρνούμενη να δει τη βία που μπορεί αυτή πολλές φορές να συμπεριλαμβάνει (18).

Πολλές φεμινίστριες είχαν την αντίρρηση ότι από την επιμονή στην ανωτερότητα της γύμνιας, θα ήταν μάλλον προτιμότερο να υπερασπιστούμε την ελευθερία των γυναικών να ντύνονται όπως επιθυμούν. Όμως, οι Femen είναι σίγουρες ότι κατέχουν την αλήθεια. «Δεν πρόκειται να προσαρμόσουμε το λόγο μας στις δέκα χώρες που είναι εγκατεστημένη η ομάδα. Το μήνυμά μας είναι οικουμενικό», μας διαβεβαιώνει η Σεβτσένκο στην εφημερίδα 20 minutes. Αυτό το μίγμα διανοητικής νωθρότητας και οίησης, αυτή η διάθεση να υπαγορεύσουν ποια είναι η μοναδική σωστή τοποθέτηση στις γυναίκες όλου του κόσμου, έγινε δεκτό μάλλον ψυχρά. Η ερευνήτρια Σάρα Σάλεμ είχε προσάψει στην αιγύπτια φοιτήτρια Αλίαα Ελ-Μάχντι τη συμμαχία της με τις Femen: «Αν η πράξη της να γδυθεί στο μπλογκ της θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μέσο να προκαλέσει μια πατριαρχική κοινωνία, είναι προβληματικό το γεγονός ότι συνεργάζεται με μια ομάδα που θα μπορούσε να προσδιοριστεί ως αποικιοκρατικής νοοτροπίας (19)». Αλλά γιατί να αμφιβάλλετε όταν αρκεί να δείξετε τα στήθη σας για να εξασφαλίσετε το μέγιστο κοινό;

_____________________________________________________________________________________________

(1) Υπό το φως της παρατήρησης της Μερνίσσι, η πράξη της Ελ-Μάχντι φέρει αναμφισβήτητο ανατρεπτικό βάρος μέσα στο αιγυπτιακό πλαίσιο. Της έχει εξάλλου κοστίσει αφόρητες απειλές. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η απολύτως ατομική πορεία της στέκεται ανίκανη να εξελίξει τις νοοτροπίες στην πατρίδα της. Αποδεικνύεται μάλιστα αντιπαραγωγική: Στη Δύση, η νεαρή γυναίκα υιοθετήθηκε πολιτικά από σχολιαστές των οποίων ο λόγος –ή οι σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους- δεν είναι πάντοτε και τόσο καλοπροαίρετες απέναντι στη χώρα καταγωγής της.

(2) Nos seins, nos armes, de Caroline Fourest et Nadia El-Fani.

(3) «  Femen, la guerre des “sextrémistes”  », Libération, 7 mars 2013.

(4) «  “Si tu montres tes nichons, je reviens avec mon photographe”  », Seenthis, octobre 2012.

(5) «  Ukraine : le féminisme seins nus tisse sa toile dans le monde  », AFP, 7 mars 2013.

(6) «  Seins nus : les Femen, phénomène médiatique ou féministe  ?  », Rue89, 23 décembre 2012.

(7) «  Le féminisme à l’épreuve du sextrémisme  », M – Le magazine du Monde, 9 mars 2013.

(8) «  Femen’s topless warriors start boot camp for global feminism  », The Guardian, 22 septembre 2012.

(9) Claude Guillon, Je chante le corps critique, H&O, Paris, 2008.

(10) «  Quel usage politique de la nudité  ?  », Claude Guillon, 7 février 2013. Ajout du 13 mars : lire aussi «  “Sauvées par le gong”  ? Femen, suite et fin  » (12 mars).

(11) Femen, entretiens avec Galia Ackerman, Calmann-Lévy, Paris, 2013.

(12) Lire Sylvie Tissot, «  “Une midinette aux ongles laqués”  », Le Monde diplomatique, février 2008.

(13) «  Femen : “Notre message est universel”  », 20minutes.fr, 5 mars 2013.

(14) «  Prostitution : Libération remet le couvert  », Le blog de Patric Jean, 7 janvier 2013.

(15) Cf. Maïa Mazaurette, «  Une remarque au sujet des caricatures “humiliantes” dans Charlie Hebdo  », Sexactu, 20 septembre 2012.

(16) Nacira Guénif-Souilamas et Eric Macé, Les féministes et le garçon arabe, L’Aube, La Tour d’Aigues, 2004.

(17) «  Femen, Ukraine’s Topless Warriors  », TheAtlantic.com, 28 novembre 2012.

(18) Cf. «  Femen ou le fétichisme du dévoilement  », Seenthis, octobre 2012, et Alain Gresh, «  Jupe et string obligatoires  », Nouvelles d’Orient, Les blogs du Diplo, 20 mars 2011.

(19) Sara Salem, «  Femen’s Neocolonial Feminism : When Nudity Becomes a Uniform  », Al-Akhbar English, 26 décembre 2012.

Φιλελευθερισμός και στις παραλίες

Φώτο από την σελίδα ο Άκρατος

Μια μέρα στις αρχές του καλοκαιριού του 2012 ξεκινούσα με την παρέα μου για να πάμε για μπάνιο σ’ένα μέρος που δε βρισκόταν μέσα στη Χαλκιδική, όπως συνηθίζεται μ’εμάς τους Θεσσαλονικείς, αλλά πιο κοντά στην πόλη, σε μία περιοχή γεμάτη κακές παραλίες, με ρηχά για πολλά μέτρα και θολά νερά. Γνωρίζαμε όμως από άλλες χρονιές ένα μικρό και αρκετά άγνωστοκομματάκι ακτής, όπου για κάποιον παράξενο λόγο, η παραλία εκεί ήταν μια χαρά και η θάλασσα αρκετά καθαρή.

Εκείνο το καλοκαίρι ανακαλύψαμε ότι η αγαπημένη μας κοντινή παραλία όχι μόνο είχε πάψει να είναι άγνωστη, αλλά είχε πλέον γεμίσει ξαπλώστρες. Κι όταν λέω ότι είχε γεμίσει, εννοώ ότι κάποιος είχε καταλάβει ολόκληρο το κομμάτι για το οποίο μιλούσα, από τη μία άκρη μέχρι την άλλη, εκτός από μία λωρίδα μπροστά στη θάλασσα, τριών-τεσσάρων μέτρων το πολύ. Βλέποντας αυτό το θέαμα, η γενική αντίδραση αρκετών στην παρέα ήταν περίπου: Ώστε έτσι ξηγιέται ο μαλάκας; ωραία, θα πάμε να βάλουμε την ομπρέλα ακριβώς μπροστά στις ξαπλώστρες του, λοιπόν. Στο κάτω κάτω δε μας έχει αφήσει άλλη επιλογή. Μέσα σε δύο λεπτά, ο προαναφερθείς μαλάκας βρέθηκε πάνω απ’τα κεφάλια μας, ζητώντας να μάθει γιατί δεν πηγαίναμε λίγο πιο πέρα (λίγες εκατοντάδες μέτρα μόνο, εκεί που δεν κολυμπά κανείς γιατί η θάλασσα είναι χάλια) να βάλουμε την ομπρέλα μας εκεί. Μετά τις προφανείς απαντήσεις και ενώ ο τύπος είχε ήδη καταφύγει στο πρώτο πράγμα που ήξερε, δηλαδή στον κλασσικό ελληναράδικο τσαμπουκά εναντίον μου (ήμουν ο άντρας της παρέας, βλέπετε), όσοι είχαμε συμμετέχει σ’αυτή την ανούσια κουβέντα με κάποιον που θεωρούσε ότι επειδή έδωσε μερικά λεφτά στο δήμο, είχε αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης στη μόνη καλή παραλία σε ακτίνα δεκάδων χιλιομέτρων, έπρεπε να αντιμετωπίσουμε και τη συγκατάβαση της υπόλοιπης παρέας που έλεγε πλέον: Χέστο μωρέ, πάμε στις ξαπλώστρες. Κερνάω εγώ, αν δε θες να πληρώσεις. Γινόμαστε θέαμα και άλλα παρόμοια, που προσωπικά με εκνεύρισαν ακόμα περισσότερο, ειδικά αφού ο τύπος επιστράτευε πλέον τα υψηλά επιχειρήματα του μνημονιακού αφεντικού περί των αίτιων της κρίσης, δηλαδή:Γι’αυτό δεν πάει μπροστά αυτή η χώρα κλπ.

Εμ, γι’αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, στο μνημόνιο, επειδή κάποιοι σε αυτή τη χώρα σαμποτάρουν συνεχώς κάθε επένδυση, κάθε ιδιωτική πρωτοβουλία, αρνούμενοι να κάνουν πλούσιο κάποιον που απλά τσεπώνει μια επιδότηση και σκάει μύτη στην παραλία για να σου πουλήσει αέρα κοπανιστό, σα να είναι ιδιοκτησία του ένα δημόσιο αγαθό. Τέτοιοι άνθρωποι θα φέρουν την ανάπτυξη, εισπράττοντας ένα δεκάευρο ανά κεφάλι λουόμενου και πληρώνοντας κανα τριακοσάρι ευρώ σε δύο παιδιά, στην πραγματικότητα χωρίς να προσφέρουν στην παραγωγική διαδικασία κάτι περισσότερο από ένα φραπόγαλο, καταλήξαμε να λέμε, αναμασώντας ειρωνικά όλους τους σχετικούς Μανδραβελισμούς, με αποτέλεσμα να λήξει επιτέλους η συζήτηση. Λίγα λεπτά αργότερα, βρέθηκαν κι άλλοι άνθρωποι που αποφάσισαν να κάνουν το ίδιο, στήνοντας τις ομπρέλες τους μπροστά στις ξαπλώστρες. Την επόμενη φορά που πήγαμε στη συγκεκριμένη παραλία, ο καινοτόμος επιχειρηματίας που τον καταπιέζουν οι μίζεροιμε τις Ι.Χ. ομπρέλες τους είχε πλέον βρει λύση σε όλα τα προβλήματά του: οι ξαπλώστρες του έγλειφαν το κύμα, αλλά αυτό ασφαλώς δεν του αφαιρούσε το θράσος να απειλεί όποιον διαμαρτυρόταν ότι θα φέρει τη δημοτική αστυνομία να τον κανονίσει.

Κάθομαι και τα θυμάμαι όλα αυτά, γιατί αυτό που με πείραξε πολύ περισσότερο από το θράσος του καντινιέρη entepreneur ήταν ο αθεράπευτος μικροαστισμός μερίδας της παρέας που φοβόταν ότι όταν διεκδικείς το δικαίωμά σου σε ένα τετραγωνικό άμμου, ξεφτιλίζεσαι απέναντι στον κόσμο που θα σε θεωρήσει τζαμπατζή. Πολύ καιρό πριν αποφασίσει η αγαπημένη μαςκυβέρνηση – ακομπλεξάριστη πλέον για το απολυταρχικό νεοφιλελευθερισμό της – να νομοθετήσει, μεταξύ άλλων, τη δυνατότητα να πάψουν και οι παραλίες να αποτελούν δημόσιο αγαθό και να γίνουν ιδιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες δε θα έχει καμία θέση όποιος δεν είναιπρόθυμος να πληρώσει, ήταν έκδηλα τα σχετικά κόμπλεξ πολλών συμπολιτών μας. Όντας μισθωτοί που τους άρεσε στον ελεύθερό τους χρόνο να παίζουν τους αστούς, ένιωθαν υποχρεωμένοι να κάτσουν σε ξαπλώστρα, όχι μόνο βλέποντας το να τους εκμεταλλεύονται οικονομικά σα δείγμα κοινωνικού στάτους, αλλά και βρίσκοντας μίζερο όποιον δεν είχε όρεξη να τους μιμηθεί. Η πλειοψηφεία των Ελλήνων έμαθε από καιρό να ανέχεται κάθε είδους αεριτζήδες. Γιατί όχι λοιπόν και αυτούς της ξαπλώστρας, κι ας καταπατούσαν τους ήδη απαράδεκτους κανονισμούς, καταλαμβάνοντας μεγαλύτερες εκτάσεις από το επιτρεπόμενο και μη αφήνοντας έστω ένα κενό λίγων μέτρων από τη θάλασσα. Ο πολίτης που ψαρώνει όταν του λένε ότι η ομπρέλα του και η ψάθα στο πάτωμα τον κάνουν να δείχνει σα γύφτος, ενώ αντίθετα, έχει πειστεί ότι η selfie που θα τραβήξει στην ξαπλώστρα δείχνει, όχι ότι τον πιάνουν μαλάκα, αλλά ότι κάνει καλή ζωή και θα έπρεπε να ζηλέψουμε, είναι ένας πολίτης που δεν έμαθε ποτέ να διεκδικεί ούτε τα στοιχειώδη: από την πρόσβαση στην παραλία μέχρι το ίδιο το νερό που πίνει. Του λείπει – κι αυτό είναι το πραγματικά αστείο – ακριβώς αυτό που οι φιλελεύθεροι, όταν τους συμφέρει, συνηθίζουν να αποκαλούν ευρωπαϊκή κουλτούρα, γιατί οι κάτοικοι των ευρωπαϊκών μητροπόλεων σπάνια υποφέρουν από το νεοελληνικό μικροαστισμό που θεωρεί υποχρεωτικό το να κάτσεις σε μαγαζί, αντί να χαρείς το δημόσιο χώρο, αράζοντας στα γρασίδια κάποιου πάρκου. Είναι ένας πολίτης που ύστερα από 5 λεπτά τηλεόρασης, θα πειστεί ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν οι υπηρεσίες υγείας, η παιδεία και τα παιδιά του μαζί, αρκεί να του πεις ότι όλες αυτά τα περί δημόσιων αγαθών είναι χρεωκοπημένες σοβιετικές αντιλήψεις, όπου το σοβιετικές αποτελεί ένα ομιχλώδες συνώνυμο του ντεμοντέ, σαν το καπέλο που φορούσε συνεχώς στα τελευταία του ο Καζαντζίδης. Είναι αυτός που ακούει στα σοβαρά τα επιχειρήματα των μιντιακών υπαλλήλων του εθνικού εργολάβου, που τίποτα δε θα τον αποτρέψει από το να πνίξει σε τοξικές ουσίες χιλιάδες κατοίκους και να καταστρέψει μια ολόκληρη περιοχή της Χαλκιδικής (δημιουργώντας όμως εκατοντάδες θέσεις εργασίας!), αφού η κυβέρνηση του έκανε δώρο μεταλλευτικό πλούτο δισεκατομμυρίων και τι αντίλογος να υπάρξει σε μια τέτοια μεγάλη επένδυση, εξάλλου το να ζει ένας κεφαλαιοκράτης με δημόσιο χρήμα δεν αποκαλείται σοβιετική αντίληψη από κανέναν Μανδραβέλη.

Είναι λοιπόν εύκολο να λέμε το προφανές, ότι αυτή η κυβέρνηση δε θα σταματήσει πουθενά, μέχρι να γίνουμε ένα best-of κάθε νεοφιλελεύθερης μπανανίας αυτού του κόσμου, αλλά μία πικρή αλήθεια είναι ότι με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, η κυβέρνηση αποφάσισε να μας δώσει τις παραλίες που η πλειοψηφεία των πολιτών απέδειξε ότι της αξίζουν.

Δηλαδή αυτό:

CrippleHorse

Αναδημοσίευση από τον Παραλληλογράφο

Ανακοίνωση από την ομάδα Ρουβίκωνα για τους πρεζέμπορους,τους μπάτσους κτλ

Τη Δευτέρα 28/4 και τη Τετάρτη 30/4 καλούνται στη ΓΑΔΑ ο Γιώργος Καλαϊτζίδης, ο Θανάσης Λιακόπουλος και ο Θανάσης Πετράτος, μέλη της αναρχικής ομάδας "Ρουβίκωνας". Η κλήση αυτή γίνεται στα πλαίσια εισαγγελικής έρευνας σχετικά με την παρέμβαση αναρχικών ενάντια στις μαφίες που πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου 22/3 στην πλατεία Εξαρχείων. Το γεγονός αυτό έρχεται να προστεθεί σε ενα σύνολο συμβάντων που χρονολογούνται κάποια χρόνια πριν.

Το φθινόπωρο του 2009, επί υπουργείας Δημοσίας Τάξης του Χρυσοχοΐδη, αρχίζουν να διεξάγονται  στην ευρύτερη περιοχή των Εξαρχείων μεγάλης κλίμακας αστυνομικές επιχειρήσεις. Η περιοχή βρίσκεται για μεγάλο χρονικό διάστημα υπο αστυνομική κατοχή.  Οι δυναμικές κινητοποιήσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του Α.Γρηγορόπουλου και ο αγωνιστικός συμβολισμός που έχουν τα Εξάρχεια με την παράλληλη ύπαρξη συνεχών δράσεων απαντήθηκε με τον υπεροπτικό ρεβανσισμό του Χρυσοχοΐδη. Κάποιοι σύντροφοι συγκροτήσαμε τότε την συνέλευση με την ονομασία "Συλλογικότητες, άτομα και κάτοικοι απο τα Εξάρχεια" με σκοπό την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ανάσχεση της κρατικής καταστολής. Πορείες, συγκεντρώσεις, αφισοκολλήσεις και άλλες δράσεις πραγματοποιούνται και μετα απο πολύμηνο αγώνα τα ΜΑΤ αποχωρούν, αποτυγχάνοντας για άλλη μια φορά να επιβάλλουν τη μόνιμη παρουσία τους στην περιοχή. Ενώ απο τη μία υπάρχει πλούσια δράση απο αγωνιζόμενους και κατοίκους ενάντια στην κρατική βαρβαρότητα κάνει  δυστυχώς  εμφάνιση ένα κομμάτι κόσμου απολίτικο και με έντονες αντικοινωνικές συμπεριφορές.  Άτομα που ουδεμία σχέση έχουν με τους πολιτικοποιημένους ανθρώπους της περιοχής και τις πολιτικές, αγωνιστικές και ιστορικές αναφορές της.  

Φθινόπωρο 2012:  Τρία χρόνια μετά η κατάσταση έχει χειροτερέψει. Το απολίτικο μπουλούκι εξελίχθηκε σε συμμορίες και οι συμμορίες σε οργανωμένη μαφία, με μεγάλη ευθύνη του αναρχικού χώρου που δεν δρομολόγησε τις απαιτούμενες διαδικασίες για την αποφυγή της παραπάνω κατάληξης. Πλέον έχει εγκατασταθεί στην περιοχή ένα πολυμελές και οργανωμένο κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών, το οποίο μάλιστα εκδηλώνει σε μεγάλο βαθμό αντικοινωνικές συμπεριφορές. Φυσικά, όπου εμπλέκεται μαφία ενυπάρχει η διασύνδεση και κάλυψη απο τις αστυνομικές αρχές. Συγκροτείται τότε απο συντρόφους και ομάδες η συνέλευση της Παρασκευής ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, η οποία κάνει έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στην αστυνομική καταστολή και τις μαφίες. Οι δράσεις και οι κινήσεις που γίνονται εξελίσσονται γρήγορα σε μετωπική σύγκρουση: συγκεντρώσεις σε σημεία διακίνησης, διαπληκτισμοί και επιθέσεις σε εμπόρους, εισβολές σε υπόγεια-καβάτζες ναρκωτικών (όπου ανακαλύπτονται και καλάσνικοφ).Την ίδια περίοδο οι μαφιόζοι στοχοποιούν κι απειλούν οτι θα "πιστολιάσουν" σύμφωνα με δικά τους λεγόμενα, συντρόφους αναρχικούς που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις.  

Ύστερα απο έναν μεγάλο κύκλο δράσεων η συνέλευση της Παρασκευής σταματάει, παρ'ολο που είχε επιτευχθεί βελτίωση οσον αφορά τα συγκεκριμένα φαινόμενα (με ορισμένα σημεία διακίνησης μάλιστα να "ακυρώνονται"). Λίγο καιρό μετά η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι συμμορίες πυροβολούν η μια την άλλη μέρα μεσημέρι ενώ η διακίνηση έχει γιγαντωθεί. Δε μας κάνει καθόλου εντύπωση που όλα αυτά γίνονται με την πλήρη ανοχή και κάλυψη της αστυνομίας καθώς η διακίνηση που πραγματοποιείται σε συγκεκριμένα και πασίγνωστα στις αρχές σημεία δεν παρεμποδίζεται.  Απο την άλλη μεριά κάθε φορά που η αστυνομία εισβάλλει στην περιοχή κυνηγάει, τραμπουκίζει, τρομοκρατεί αγωνιστές και συντρόφους ενώ δεν μπαίνει καν στον κόπο να περισυλλέξει τους κάλυκες απο ένοπλες συμπλοκές μαφιόζων που τελικά μαζεύουν οι κάτοικοι. Βέβαια, φροντίζουν με ιδιαίτερο ζήλο να εκκενώσουν το κέντρο της Αθήνας για να εισβάλλουν στο κοινωνικό κέντρο Βοξ, όπου συμμετέχουν σύντροφοι που έχουν πρωτοστατήσει στον αγώνα ενάντια στις συμμορίες των εμπόρων.  

22/3/2014: Πολυμελής ένοπλη ομάδα αναρχικών πραγματοποιεί πολιτική παρέμβαση ενάντια στις μαφίες στην πλ.Εξαρχείων. Με ανακοίνωση τους στο Indymedia αναφέρουν συγκεκριμένα: "Απο εδώ και στο εξής δεν θα γίνεται ανεκτή οποιαδήποτε εχθρική συμπεριφορά απέναντι στον πολιτικοποιημένο κόσμο της περιοχής, τους κατοίκους της, τους κινηματικούς χώρους και τα στέκια". Εμείς ως συλλογικότητα, κρίνοντας την κίνηση αυτή, θεωρούμε οτι περνάει ξεκάθαρα το μήνυμα πως, παρ'όλη την ασυλία που απολαμβάνουν οι μαφίες απο τις αρχές, οι αγωνιστές δεν θα παραδώσουν την περιοχή. Το "ισοδύναμο τετελεσμένο" είναι γεγονός.  

24/4/2014: Η ασφάλεια με κατασκευασμένη τηλεφωνική ανώνυμη καταγγελία καλεί για εξέταση τους τρείς συντρόφους της αναρχικής συλλογικότητας "Ρουβίκωνας". Σύμφωνα με την αστυνομία ο άγνωστος άντρας που έκανε την καταγγελία ανέφερε τα εξής: "Γιατί εθελοτυφλείτε και δεν ασχολείστε καθόλου με την απαγωγή που έγινε το Σάββατο στα Εξάρχεια; Αφού ξέρετε κι εσείς οτι σε αυτή εμπλέκεται η ομάδα του Γιώργου Καλαϊτζίδη που συμμετέχει και ο Θανάσης Λιακόπουλος και ο Θανάσης Πετράτος και άλλοι που έχουν διαφορές με τις μαφιόζικες ομάδες στην περιοχή". Οι κρατικοί προστάτες των διαφόρων μαφιόζων μπαίνουν μπροστά για να διαφυλάξουν οτι θα συνεχιστεί η ίδια κατάσταση στην περιοχή. Αυταπατώνται.  

Είναι προφανές οτι η κλήση των τριών συντρόφων σχετίζεται με την πολύχρονη δράση τους στον αναρχικό χώρο και τους αγώνες τους ενάντια στα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού.  Επομένως, η στοχοποίηση τους προσδιορίζεται χρονικά πολύ πριν την κλήση τους στις 24/4. Η υποβάθμιση των Εξαρχείων σε γκέτο και κέντρο διακίνησης ναρκωτικών θα βρεί απέναντι της τα αντιστεκόμενα κομμάτια της κοινωνίας.-Ρουβίκωνας

 Πηγή; athens.indymedia,org