Η Αναρχική δραστηριότητα στη ναζιστική Γερμανία.

---

Μερικές σημειώσεις πάνω στη δραστηριότητα των Αναρχικών στη Γερμανία λίγο πριν και λίγο μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους ναζί, συμπεριλαμβανομένων των αποπειρών δολοφονίας του Αδόλφου Χίτλερ.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Αμερικάνοι πήραν στην κατοχή τους τα αρχεία της αστυνομίας και όταν ανοίχτηκαν, ανακάλυψαν ότι μέσα στο χρόνο η αναρχική αντίσταση ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Ήταν ένα άκρως ενεργό και με επιρροή στην εργατική τάξη αναρχικό κίνημα που αναπτύχθηκε από τη προεδρία του Μπίσμαρκ μέχρι τη δικτατορία του Χίτλερ. Το αναρχικό κίνημα αγνοήθηκε από τους ιστορικούς επειδή οι εργάτες γενικά, όπως και οι γυναίκες πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν γι’ αυτούς μόνο σε σχέση με τις πολιτικές εξουσίας ή με διανοητικά ρεύματα (ίσως, επίσης, επειδή περιέχει πολύ έρευνα και απαιτεί να “χώσεις τη μύτη σου” βαθιά). Εδώ μπορούμε μόνο να δώσουμε κάποιες υποδείξεις προς περαιτέρω διερεύνηση.

Ένα μεγάλο ποσοστό του αναρχο-συνδικαλιστικού κινήματος, μέσα στην FAUD (Free Workers’ Union of Germany), η οποία αργότερα κατεστάλη από τον Χίτλερ, είχε επίκεντρο το Rhineland και το Ruhr, όπου υπήρχε μια βάση στα ορυχεία και στη βαριά βιομηχανία και χτίστηκε πάνω στην εμπειρία των εργατικών συμβουλίων του 1918. Στη Βαυαρία, το εργατικό κίνημα ήταν πολύ πιο ευμετάβλητο. Ο βαυαρικός εθνικισμός επισκίασε το ζήτημα: στο Μόναχο, ο κόσμος συγκεντρώνονταν μαζικά για να θρηνήσουν το θάνατο του τοπικού ηγέτη, αλλά μέσα σε λίγους μήνες γίνονταν μαζικές εξεγέρσεις ενάντια στη μπουρζουαζία και στην προνομιούχα τάξη, παρόλο που στα μάτια μερικών φάνηκε σαν εξέγερση ενάντια στην Πρωσική κυριαρχία. Δημιουργήθηκε ένα συμβούλιο αντιπροσώπων (σοβιέτ) με τη συνεργασία αναρχικών διανοούμενων, αλλά γρήγορα συνθλίφτηκε από τη μπουρζουαζο-χριστιανική δικτατορία. Το καινούργιο κόμμα του Χίτλερ ήταν εν καιρώ εκτεθειμένο σε αυτές τις διακυμάνσεις, επειδή αρχικά θεωρήθηκε ως συμπαθών στο “Βαυαρικό μοναρχισμό”. Η κωμικοτραγική του άνοδος το 1923, σταμάτησε ήπια από την ίδια κυβέρνηση που είχε κατακρεουργήσει τους εργάτες στην Κομμούνα του Μονάχου. Σε μερικά μέρη όπως το Βούρτεμπεργκ υπήρχαν κάτω από τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ενεργά τμήματα της FAUD, κυρίως εργατών των σιδηροδρόμων που απέδρασαν απ’ το Μόναχο.

Στο Βερολίνο οι αναρχο-συνδικαλιστές ήταν μέρος ενός ευρύτερου αναρχικού κινήματος και λειτουργούσαν μέσα σε μια ανομοιογενή σοσιαλιστική κουλτούρα, διαχωρισμένη σε ορθόδοξους Σοσιαλιστές και σε Κομμουνιστές, κάτι το οποίο ελαχιστοποιούσε την επίδραση του αναρχισμού. Η επιτυχία του κόμματος του Χίτλερ είχε μια συντριπτική και παραλυτική επίδραση στο εργατικό κίνημα. Για χρόνια επικρατούσε η άποψη, ακόμη και από αυτούς που αντιτίθεντο στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ότι ο Κόκκινος Στρατός/Μέτωπο του θα πάλευε. Αναμένονταν ότι ο αγώνας θα πετύχαινε, όχι ότι θα αποτύγχανε. Αυτή η διάθεση ήταν βαθιά ριζωμένη ακόμα και σε αυτούς που υποστήριζαν τη Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική ενότητα ενάντια στο ναζισμό. Παρόλο που η εργατική τάξη πάλευε για καιρό στους δρόμους ενάντια στο χιτλερισμό, κανένας δεν είχε προβλέψει πως θα εγκατέλειπε τον αγώνα χωρίς έναν πυροβολισμό ή μια έκρηξη.

Σε μια πόλη σαν την Κολονία και μόλις μήνες πριν ο Χίτλερ αναλάβει την εξουσία, οι αναρχο-συνδικαλιστές οργάνωσαν μια συγκέντρωση, η οποία είχε μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο, ενάντια στην επίσκεψη του Γκέμπελς, ο οποίος παραπονέθηκε πικρά ότι “κυνηγήθηκε από την πόλη του ως εγκληματίας”. Ήταν μια πρόκληση για τις μεγαλύτερες πολιτικές τάσεις που ένιωσαν υποχρεωμένες να οργανώσουν παρόμοιες συγκεντρώσεις, που θα έκαναν τις προπαγανδιστικές περιοδείες των Ναζί, στην κορύφωση της Ύφεσης, επικίνδυνες στο έπακρο. Ο Χίτλερ ξεκίνησε να ταξιδεύει με αεροπλάνο (το οποίο τότε θεωρούνταν ριψοκίνδυνο) ως λιγότερο επικίνδυνο.

Στο Βερολίνο, οι ναζιστικές πορείες ήταν περικυκλωμένες και προστατευμένες από την αστυνομία (όπως οι φασιστικές [σήμερα] στη Βρετανία). Ο Isherwood, ως ένας νεαρός παρατηρητής, μερικούς μήνες πριν πάρουν την εξουσία οι ναζί, πρόσεξε πως το αντίπαλο πλήθος της εργατικής γειτονιάς του Moabit γελούσε όταν ένας ηλικιωμένος και χοντρός λοχαγός των SS δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον ρυθμό και προσπαθούσε να φτάσει την προστατευμένη παρέλαση. (Μερικούς μήνες αργότερα, είναι πολύ πιθανόν αυτός ο λοχαγός να είχε τη δύναμη να αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιός θα πεθάνει ανάμεσα σε αυτούς που τον κοροιδεύαν.)

Οι δολοφονικές ομάδες των ναζί επιτέθηκαν σε αντιπάλους που βρίσκονταν μόνοι τους (κάτι που είναι στη φύση των σύγχρονων κυνηγών ομοφιλόφιλων ατόμων) αλλά δίσταζαν να τους αντιμετωπίσουν σε ανοιχτή σύγκρουση. Μία συμμορία, στην οποία ανήκε ο Horst Wessel, το προσπάθησε και έγινε μάρτυρας των ναζί. Οι δραστηριότητες των ναζί (πριν πάρουν την εξουσία) όπου “τσιμπούσαν” εβραίους, γίνονταν ενάντια σε επαγγελματίες ή συγγραφείς, συνήθως όταν άραζαν για καφέ, και σε μικρομαγαζάτορες, που ήταν μόνοι τους.

Ποτέ δεν συνέβη σε ανθρώπους, τουλάχιστον των οργανωμένων εργατών σε προλεταριακές γειτονιές, να είναι εξίσου απομονωμένοι. Αφού ανέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ – εξουσία που παραχωρήθηκε από το Χιδεμβούργο, με τη σιωπηλή αποδοχή των άλλων κομμάτων – η δύναμη των SS αυξήθηκε δραματικά.

Σχεδόν σε μία νύχτα η πιο ισχυρή οργάνωση των εργατών κατέρρευσε με τις μαζικές και, εν πολλοίς παράνομες, συλλήψεις των αρχηγών τους. Τίποτα δεν εξαφανίστηκε πιο ατιμωτικά από τον στρατό του Κόκκινου Μετώπου, μια μέρα που παρέλασαν στους δρόμους της Μόσχας – την επόμενη μέρα εκπαιδευμένοι “στρατηγοί” μαράζωναν σε τρύπες και κελάρια σχηματίζοντας στα γρήγορα στρατόπεδα συγκέντρωσης (αρχικά παρατημένες αποθήκες) χωρίς να επιφέρουν ούτε ένα χτύπημα (οι περιφρονημένοι Αυστριακοί ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες τουλάχιστον πολέμησαν μέχρι τελικής πτώσης ενάντια στον Dolfuss).

Το Κομμουνιστικό κόμμα κηρύχθηκε παράνομο, οι σοσιαλιστές και το συνδικαλιστικό κίνημα προσπάθησαν να κάνουν εκεχειρία και σιγά σιγά παρανομοποιήθηκαν κι αυτοί – μετά απ’ αυτό η σοσιαλδημοκρατία τους δεν είχε τίποτα να προσφέρει. Οι ηγέτες των εργατικών συνδικάτων προσπάθησαν να μεταβιβάσουν τα χρήματά τους στις οργανώσεις των βετεράνων πολέμου (τα οποία για ιδεολογικούς λόγους οι ναζί δεν μπορούσαν να τα κατασχέσουν, αλλά τα ήλεγχαν έτσι κι αλλιώς). Η εργατική τάξη στο σύνολό της έμεινε έκπληκτη με το γεγονός ότι όλη η άμυνα που είχε χτίσει γύρω της έφυγε με τον αέρα.

Αυτό κατέβαλε και τους Γερμανούς αναρχικούς επίσης, με την εξαίρεση της Ρηνανίας (Rhineland), οι οποίοι έγιναν ένα περιθωριοποιημένο κίνημα, που δεν μπορούσε να εκφράσει την άποψή του και συνεπώς να μεγαλώσει. Οι εργάτες της Ρηνανίας άργησαν να αποδεχτούν την κατάσταση, αφού αρχικά δεν είχαν προκληθεί εργατικές κινητοποιήσεις από τους ναζί, αλλά εφόσον οι προπαγανδιστικές τους επαφές εξαφανίστηκαν, υπέκυψαν και αυτοί (όχι όμως ολοκληρωτικά). Στα δώδεκα χρόνια της ναζιστικής δικτατορίας, μερικές απομονωμένες βιομηχανικές ομάδες παρέμειναν σταθερές. Η συντονισμένη δράση ποτέ δεν ήταν εφικτή, ωστόσο στη Μαδρίτη, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι άνθρωποι μαζεύτηκαν για να δούνε μια ελαττωματική γερμανική βολίδα που έγραφε πάνω της: «Σύντροφοι, οι οβίδες που φτιάχνω δεν εκρήγνυνται». (Μπορεί να ήταν ενδεικτικό ενός σαμποτάζ, το οποίο σίγουρα έγινε, ή μπορεί να ήταν και απλά μια προπαγάνδα που στήθηκε στην Ισπανία – ποιος μπορεί να ξέρει).

Όπου υπήρξε αντίσταση Γερμανών αναρχικών και συμβουλιακών κομμουνιστών (οι οποίοι κατά τη διάρκεια της ναζιστικής περιόδου εγκατέλειψαν τις αντιπαραθέσεις τους, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) ήταν αποτέλεσμα ατομικής δράσης. Είναι μια ειρωνεία της ιστορίας, αν και τυπική, πως μια απόπειρα δολοφονίας κατά του Χίτλερ που θεωρείται άξια καταγραφής οργανώθηκε από τους υψηλόβαθμους στρατηγούς του, οι οποίοι υποστήριζαν τον πόλεμό του μέχρι να ξεκινήσει να χάνει (ωστόσο διανοούμενοι όπως ο Rudolf Rocker και ο Augustin Souchy της Διεθνούς Εργατικής Συνομοσπονδίας, μετά τον πόλεμο αρνήθηκαν να συμπεριλάβουν ντοκουμέντα προσπαθειών δολοφονίας του Χίτλερ από αναρχικούς με αδιαμφισβήτητη βάση, τέτοιες δραστηριότητες φέρνουν στους αναρχικούς ανυποληψία…).

Κανένας δεν θεώρησε ότι η δολοφονία του Χίτλερ θα επέφερε αυτόματα την ήττα του ναζισμού. Αλλά ήταν τέτοια η συγκεντρωμένη λατρεία για τον «ηρωικό» Φύρερ, ώστε μπορούσε να σημάνει την αποσταθεροποίηση ολόκληρου του ναζιστικού κόμματος και παράλληλα να ξαναδώσει αυτοπεποίθηση στην αντί-ναζιστική πλειοψηφία ώστε να ισχυροποιηθεί για ακόμα μια φορά, έστω και αμυντικά.

Δεν υπήρχαν ποτέ τόσες απόπειρες κατά του Χίτλερ όσο κατά του Μουσολίνι από τους Ιταλους Αναρχικούς, αλλά γενικά ήταν πολύ περισσότερες από ότι γενικά υποτίθεται. Ελάχιστες καταγράφονται εδώ, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται (λόγω έλλειψης λεπτομερούς γνώσης) άλλες πτυχές αντίστασης όπως η αναρχοσυνδικαλιστική δράση στο Ντούισμπουργκ (Duisburg). Δεν έγινε καμία προσπάθεια πραγματικής έρευνας από κόσμο που ήταν σε θέση να την πραγματοποιήσει (μήπως θα υποβαθμιζόταν το έσχατο σενάριο, η σωτηρία του Ράιχ, των στρατηγών και των Πρώσων αριστοκρατών;).

Η πρωτοπόρα προσπάθεια (στην πραγματικότητα η καταστροφή του Ράιχσταγκ, και όχι κάποιο σενάριο δολοφονίας) ανήκει στον Van der Lubbe, ένα συμβουλιακό κομμουνιστή. Θεωρούσε ότι το κάψιμο του κοινοβουλίου των ναζί και όσων τους παραχώρησαν τη νίκη, θα σηματοδοτούσε την άνθιση του προλεταριάτου. Αν και επιτυχημένη η προσπάθεια του όσον αφορά το κάψιμο, κατηγορήθηκε παγκόσμια από τους κομμουνιστές και τους φιλελεύθερους συμμάχους ως πράκτορας των ναζί. Η υπόθεση ήταν ότι οι Ναζί πραγματοποίησαν τον εμπρησμό ώστε να δυσφημίσουν τους κομμουνιστές (μια τυπική φιλελεύθερη απάντηση στη δράση).

Η Schwarzrotgruppe (μαυροκόκκινη ομάδα), αρχικά με βάση το Ντίσελντορφ, ήταν η πρώτη και η πιο επίμονη ομάδα που υποστήριξε και σχεδίασε τη δολοφονία του Χίτλερ. Πίστευαν ότι το λάθος στη φωτιά του Reichstag ήταν η εμπλοκή ενός άνδρα από την Ολλανδική επικράτεια, έχοντας κατά νου το μίσος για τους ξένους που ολοένα και αυξανόταν στη Γερμανία λόγω της πλύσης εγκεφάλων από τους ναζί (αν και σε μια ολοκληρωτική χώρα το άτομο τείνει να θεωρεί ότι όλοι οι υπόλοιποι σκέφτονται και πράττουν το ίδιο).

Έστησαν δύο, παρά λίγο επιτυχημένες, προσπάθειες, η πρώτη στο beerhall του Μονάχου όπου εορταζόταν το πραξικόπημα των ναζί και η άλλη στην όπερα της Νυρεμβέργης. Και οι δύο απέτυχαν την τελευταία στιγμή αλλά οι δράστες διέφυγαν.

Οι εμπλεκόμενοι έφυγαν για τη Γλασκόβη (όπου τους δόθηκε καταφύγιο από τον Frank Leech, γνωστό αναρχικό). Θεώρησαν συνετό να πάνε στο Birmingham όπου βρήκαν το μπελά τους, όταν μια γενιά αργότερα, η γερμανική αστυνομία από γκάφα (που προκλήθηκε από την απώλεια των βασικών φακέλων στην Ουάσινγκτον) θεώρησαν ότι η Κόκκινη και Μαύρη Ομάδα (Red and Black Group – Άγγλοι αναρχοπασιφιστές) που ήταν εν ενέργεια, ήταν οι ίδιοι με την Schwarzrot (Μαύρο-Κόκκινη) ομάδα, οι οποίοι είχαν διαλυθεί και τους θεώρησαν υπεύθυνους για τη δολοφονία ενός τραπεζίτη πρώην ναζί.

Υπήρξε άμεση απάντηση σε αυτές τις δύο αποτυχημένες προσπάθειες, σε μια εντελώς ξεχωριστή συνωμοσία, να πυροβολήσουν το Χίτλερ σε μια πορεία στην Κολονία, αλλά καθώς ο υπεύθυνος πιάστηκε, το γεγονός δεν καταγράφηκε. Αυτό οδήγησε σε μαζικές συλλήψεις μεταξύ των εργατών του Rhenish και επέφερε την παράλυση των δράσεων. Από τις τόσες απόπειρες που έγιναν, στοιχεία υπάρχουν μόνο γι’ αυτή της Hilda Monte. Συμμετείχε τόσο στο αναρχικό όσο και στο συμβουλιακό κομμουνιστικό κίνημα και ήταν ενεργή σε δύο ή τρεις από τις υπάρχουσες μονάδες αντίστασης.

Ένα εξαιρετικά αποφασισμένο άτομο που απογοητεύτηκε επειδή οι μαυροκόκκινοι (Schwarzrot) δεν είχαν χρησιμοποιήσει τις ικανότητές της (θεώρησαν ότι οι ναζί θα τους δημιουργούσαν πρόβλημα εξαιτίας της εβραϊκής καταγωγής της, όπως ακριβώς έγινε στην υπόθεση της δολοφονίας του Herschel Grynszpan από τον vom Rath η οποία οδήγησε στο γνωστό πογκρόμ της «Νύχτας των Κρυστάλλων». Για να δραστηριοποιείται πιο εύκολα, έγινε Βρετανή υπήκοος αφού παντρεύτηκε με τον John Olday, έναν γκέι ακτιβιστή, ο οποίος παρόλο που ήταν Γερμανός κάτοικος εκ γενετής, είχε βρετανικό διαβατήριο από τον Καναδό πατέρα του.

Είχε συμμετάσχει σε σχέδια για μια άλλη απόπειρα εναντίον του Χίτλερ σε μια πορεία και μόλις που διέφυγε στην Αγγλία. Ως αποτέλεσμα ο Olday απελάθηκε. Εκεί η ομάδα με την οποία συναναστρεφόταν, έβαλε μπρος στα σχέδια δολοφονίας, τα οποία ματαιώθηκαν από απλή σύμπτωση (ο Χίτλερ δεν εμφανίστηκε ποτέ). Αρχικά χρηματοδοτούνταν από έναν εύπορο βιομήχανο, τον George Strauss. Η Hilda Monte επέστρεψε στη Γερμανία, αλλά τα σχέδιά της πήγαν στραβά και ξαναέφυγε στο Λονδίνο πριν ξεσπάσει ο πόλεμος.

Οι αρχές υποπτεύονταν μια Γερμανίδα η οποία παραδόθηκε λίγο πριν τις εχθροπραξίες, μολονότι μόλις παντρεύτηκε έναν Βρετανό με τον οποίο δεν είχε συζήσει. Φυλακίστηκε, και όπως πολλοί αντιφασίστες ένιωσε έντονα τον εξευτελισμό. Επικοινωνώντας με Βρετανούς αναρχικούς, ένιωσε σίγουρη ότι τα σχέδιά της θα πραγματοποιούνταν εάν κατάφερνε να γυρίσει πίσω. Ο Strauss εκείνη τη στιγμή αποσύρθηκε από την οργάνωση, παρόλο που οι διασυνδέσεις του θα ήταν χρήσιμες (πιθανότατα θεώρησε ότι εμπλέχθηκε σε μια ναζιστική συνωμοσία, ωστόσο μετά τη λήξη του πολέμου παραδέχτηκε την πρότερη βοήθειά του). Το άτομο που βρήκε η HildaMonte, κατά τύχη, ήταν έτοιμο να την υποστηρίξει οικονομικά και είχαν επίσημες επαφές ήταν κινηματογραφικός αστέρας (που, είτε από τύχη ή ανακάλυψη, δολοφονήθηκε από τους ναζί στην Πορτογαλία).

Της επιτράπηκε να επιστρέψει (δεν έχω τα μέσα για να ξέρω το πως) και όταν επικοινώνησε με την ομάδα της πιάστηκε από την Γκεστάπο και δολοφονήθηκε – αρκετά φρικτά, υποστήριξε κάποιος. Ένας σοσιαλιστής σύντροφος με ενημέρωσε ότι ένας λοχίας [πράκτορας], του Ειδικού Τομέα, του μίλησε κατά τη διάρκεια του πολέμου για την ανησυχία σχετικά με τον απερίσκεπτο τρόπο που την άφησαν να επιστρέψει και για τον θαυμασμό του για την τόλμη της. Απ’ ότι φάνηκε οι μυστικές υπηρεσίες αποφάσισαν να την καθαρίσουν από κάθε υπόνοια για θέληση να βοηθήσει τον Χίτλερ, και απλά την αφήσουν να κάνει τα δικά της. Το όνομά της δεν αναφέρεται σε καμία λίστα των πρακτόρων των Συμμάχων που στάλθηκαν στη Γερμανία (κάποιοι υποθέτουν ότι ευθύνεται η φυλετική καταγωγή της, ή εξαιτίας του φύλου της αλλά πιθανότατα ευθύνεται το ότι ήταν ανεξάρτητη από τις κυβερνητικές υπηρεσίες): η δράση της τιμάται στο Ισραήλ (όπου κρατούνται αρχεία για την υπόθεση της) παρόλο που δεν ήταν ποτέ Σιωνίστρια.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, όταν ο Χίτλερ γνώρισε τον Φράνκο, υπήρξε ακόμα ένα σχέδιο δολοφονίας τους ενώ ήταν μαζί, από Ισπανούς αναρχικούς αυτή τη φορά, με τη συμβολή μερικών Γάλλων και Γερμανών. Αυτό σίγουρα θα είχε αλλάξει την ιστορία, και θα ήταν ένα δυνατό σημείο της αναρχικής αντίστασης, εάν είχε επιτύχει. Αυτοί που περιφρονούν αυτές τις απόπειρες ως ερασιτεχνικές, θα πρέπει να καταλάβουν πως αυτοί που τις προσπάθησαν δεν ήτανε επαγγελματίες δολοφόνοι αλλά κοινοί εργάτες που ζούσαν κάτω από αβάσταχτη καταπίεση. Θα έπρεπε, έστω, αυτά τα γεγονότα να βγουν στο φως και να μην είναι κρυμμένα. Είναι αντιπροσωπευτικά των πραγματικών συναισθημάτων των εργατών κατά τη διάρκεια της ταξικής ήττας, όταν οι κυβερνώντες τους έσερναν το όνομά τους μες στη βρομιά.

Γράφτηκε από τον Άμπερτ Μέλτζερ στο περιοδικό BlackFlag

Υ.Γ της μετάφρασης (υπάρχει και στο πρωτότυπο): Παρόλο που εμπεριέχει αρκετές ανακρίβειες το άρθρο, παρατείθεται ακέραιο. Μια συζήτηση για κάποια από τα λάθη του άρθρου υπάρχει από κάτω του, στα σχόλια της πηγής, στα αγγλικά.

http://rabidproletarians.espivblogs.net/archives/521

πηγή athens.indymedia.org

Ένα σύγχρονο παράδειγμα πρακτικής αναρχικής παρέμβασης στην τοπική αυτοδιοίκηση (Άπατρις #26)

1. Σπετσάνο Αλμπανέζε1

1.1 Ο τόπος

 

Το Σπετσάνο Αλμπανέζε δεν είναι μεγάλη πόλη: έχει 10.000 κατοίκους. Βρίσκεται στη (νότια) ιταλική περιφέρεια της Καλαβρίας,  μια περιοχή πρώτιστα αγροτική, όπου όσοι κατέχουν κάποιο κομμάτι γης ζουν μετά δυσκολίας από την περιουσία τους καλλιεργώντας οπωροφόρα, ροδακινιές και ελιές, ενώ όσοι είναι ακτήμονες δουλεύουν στην πλειοψηφία τους ως «μαύροι» αγρεργάτες για μεγάλους γαιοκτήμονες ή στις μικρές μονάδες μεταποίησης και εμπορίας των αγροτικών προϊόντων. Πολλοί δουλεύουν και στον τομέα της οικοδομής.

Ο τριτογενής τομέας είναι αρκετά αναπτυγμένος, ενώ δεν υπάρχει βιομηχανική παραγωγή. Τα τελευταία χρόνια δε, η ανεργία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα.

1.2 Η γέννηση της «Δημοτικής Ομοσπονδίας Βάσης»2

Η Δημοτική Ομοσπονδία Βάσης(σημ.: από ένα σημείο κι έπειτα, Δ.Ο.Β. στο κείμενο)είναι αποτέλεσμα της αδιάλειπτης δρασηριοποίησης των αναρχικών στην περιοχή – ανελλιπώς από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Από τότε ακόμα, η δημαρχία βρισκόταν πάντα στα χέρια του κομμουνιστικού κόμματος και δεν είχε τίποτα να «ζηλέψει» από τις πρακτικές των χριστιανοδημοκρατών και των άλλων αστικών κομμάτων όσον αφορά την πάντα παρούσα διαφθορά, τα σκάνδαλα και τις πελατειακές σχέσεις.

Επιπροσθέτως, πάντα βρισκόταν σε ισχύ η κατασταλτική λογική των σταλινικών αυτών μορφωμάτων (το δημοτικό συμβούλιο είχε απαγορεύσει τις όποιες διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις στην κεντρική πλατεία και με διάφορα προσχήματα επέτρεπε τη χρήση των δημοτικών αιθουσών για εκδηλώσεις μόνο στα μέλη του κομμουνιστικού κόμματος). Εκείνη την περίοδο, οι αναρχικοί αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια πολιτική δουλειά προς την κατεύθυνση της δημιουργίας δομών βάσης αποτελούμενων από φοιτητές, ανέργους και εργάτες, οι οποίες ασχολούνταν ως επί το πλείστον με τοπικά ζητήματα που αφορούσαν την υγεία – περίθαλψη, τη χωροταξία – αστικοποίηση, τα εργασιακά και την οικολογία.

Οι δομές αυτές, που είχαν τη μορφή επιτροπών, ενώθηκαν το 1979 σε μια πλατφόρμα ονόματι«Περιφερειακή Συνδικαλιστική Ένωση», που σύντομα ήρθε σε οξεία σύγκρουση με το Δημαρχείο ως αποτέλεσμα της δουλειάς αντιπληροφόρησης που έκανε σε σχέση με τις αποφάσεις της δημοτικής αρχής.

 

Οι εν λόγω επιτροπές διερευνούσαν διάφορα τοπικά ζητήματα αναφορικά με τους τομείς στους οποίους κάθεμία δραστηριοποιούνταν και εξέθεταν συνεχώς και με στοιχεία τις περιπτώσεις διαφθοράς και τα σκάνδαλα της τοπικής αυτοδιοίκησης με το να μεταφέρουν στις πλατείες και στους δρόμους τον προβληματισμό για τις δημοτικές αποφάσεις, οργανώνοντας συναντήσεις με τους πολίτες μέσω σχετικών παρουσιάσεων για να καταγγέλλουν τις αδιαφανείς υποθέσεις διαχείρισης της δημοτικής αρχής. Για να καταπνίξουν τις πρωτοβουλίες αυτές των αναρχικών και προκειμένου είτε να τους διασπάσουν είτε να τους κάνουν να σωπάσουν, οι εκάστοτε δήμαρχοι χρησιμοποίησαν ποικίλα μέσα: εκβιασμούς, απειλές, πελατειακού τύπου υποσχέσεις σε μεμονωμένα άτομα, καταγγελίες για «κατάληψη δημόσιων χώρων» και της αίθουσας του δημοτικού συμβουλίου. Στα 1992 όμως, έλαβε χώρα ένα γεγονός που είχε μεγάλο αντίκτυπο: η τοπική δικαστική αρχή καθαίρεσε τη διοικούσα δημοτική παράταξη λόγω της αποκάλυψης ενός σκανδάλου πρόσληψης κάποιου εκπαιδευτικού με αθέμιτο, παράνομο τρόπο. Αυτό ήρθε να εμπεδώσει στην αντίληψη του κόσμου την εγκυρότητα των έως τότε σχετικών καταγγελιών και παρεμβάσεων των αναρχικών και ήγειρε ισχυρά αισθήματα συμπάθειας αλλά και ενδιαφέρον για τις πρακτικές και τις ιδέες τους. Αποτέλεσμα ήταν να συγκληθεί μια περιφερειακή αναρχική συνδιάσκεψη με ευρεία παρουσία και ενδιαφερομένων πολιτών, από την οποία εν τέλει ζητήθηκε επίμονα να συγκροτήσει και να κατεβάσει στις δημοτικές εκλογές μια εναλλακτική λίστα υποψηφίων, απέναντι στην πολυετή, διεφθαρμένη διαχείριση των τοπικών Αρχών. Οι αναρχικοί, που έως τότε είχαν επανειλημμένα διεξαγάγει επίμονες εκστρατείες αποχής από τις εκλογές, δεν θέλησαν βέβαια ν’ ακολουθήσουν τις προτροπές του κόσμου προδίδοντας τις θέσεις τους αλλά απέφυγαν και να εμμείνουν σ’ αυτές σε μια αποκλειστικά ιδεολογική βάση.

Έτσι, εκείνη τη χρονιά και μετά από πολλές συζητήσεις, αποφασίστηκε η ίδρυση της Δημοτικής Ομοσπονδίας Βάσης. Κι ενώ τα πολιτικά κόμματα προετοίμαζαν τις λίστες τους για να κυνηγήσουν τις ψήφους του κόσμου, οι αναρχικοί ξεκινούσαν να εξηγούν για μια ακόμα φορά τους λόγους για τους οποίους δεν συμμετείχαν στις εκλογές και παράλληλα πρότειναν μια δημοτική δομή βάσης ως  εργαλείο αδιαμεσολάβητης δράσης για την επίλυση των προβλημάτων της πόλης και της περιφέρειας και ως εναλλακτική (αντι)πρόταση στη δημοτική Αρχή και στο θεσμικό συνδικαλισμό, με πρόσθετο στόχο την υπεράσπιση αλλά και προώθηση των συμφερόντων των εργαζομένων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των αγροτών και των φοιτητών. Ουσιαστικά πρότειναν τη δημιουργία μιας αυτοοργανωμένης δομής αντιεξουσίας για όλους όσους ήθελαν να συναντηθούν, να ενωθούν, να διαβουλευτούν και να βρουν εναλλακτικές λύσεις στα κοινωνικά προβλήματα, σε μια ελευθεριακή «μεθοδολογική» βάση. Κατά τη διάρκεια των εκλογικών εκστρατειών των υπολοίπων, εκείνοι προωθούσαν την πρόταση για τη δημιουργία μιας δημοτικής ομοσπονδίας πολυθεματικών ομάδων και επιτροπών βάσης ως αντίπαλου δέους στους εκλεγμένους τοπικούς άρχοντες. Επί τούτου καλέστηκε μια γενική συνέλευση κατοίκων που είχε μεγάλη συμμετοχή και στην οποία  πολλοί πολίτες δήλωσαν φίλα προσκείμενοι στην ιδέα και την πρακτική αυτή, όχι μόνο αναρχικοί ή συμπαθούντες αλλά και άτομα που, αν και δεν απείχαν από την εκλογική πρακτική, συμφωνούσαν και με την αναγκαιότητα συγκρότησης μιας Δημοτικής Ομοσπονδίας Βάσης με τέτοιο προσανατολισμό, καθώς δεν ήθελαν να δώσουν καμιά «εν λευκώ» εντολή στους υποψήφιους των κομμάτων κι ένιωθαν την ανάγκη να αυτοοργανωθούν σε ένα πολιτικο-κοινωνικό σώμα για να τους ελέγχουν.

Συνοπτικά λοιπόν, μ’ αυτό τον τρόπο γεννήθηκε η Δημοτική Ομοσπονδία Βάσης: ως μια δομή αντιεξουσίας, μια αυτοδιαχειριζόμενη εναλλακτική, οριζόντιο όργανο αυτοκυβέρνησης απέναντι στην κάθετη θεσμική διαχείριση σε επίπεδο τοπικό και κοινωνικό.

1.3 Πώς λειτουργεί η Δ.Ο.Β.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η δραστηριοποίηση στην Δ.Ο.Β. δεν εξαρτήθηκε και δεν εξαρτάται  από μια συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση, και βέβαια όχι από το φύλο, την καταγωγή ή τη θρησκεία αλλά από τις ιδιότητες του εργαζόμενου, του ανέργου, του συνταξιούχου, του φοιτητή, του αγρότη και του πολίτη (αλλά και απλού κατοίκου) γενικότερα. Μοναδική προϋπόθεση για ν’ ανήκει κανείς σ’ αυτή είναι η αποδοχή από πλευράς του των ελευθεριακών αξιών και μέσων αγώνα και οργάνωσης, καθώς και της ιδέας και πρακτικής της αυτοδιαχείρισης. Η Δ.Ο.Β. δεν πρόσκειται σε κανένα κόμμα – στις εκλογές δε στηρίζει κανένα και δε συμμετέχει σ’ αυτές. Τα μέλη που κατέχουν κάποιο δημόσιο αξίωμα ή συμμετέχουν στις εκλογές δεν έχουν δικαίωμα να επιλέγονται στα (άμεσα ανακλητά και προσωρινά) εκτελεστικά όργανα της Δ.Ο.Β. Σήμερα, οι εργαζόμενοι που επιλέγουν να ανήκουν (και) στη Δ.Ο.Β. προέρχονται κατά βάση από τους τομείς της εκπαίδευσης, της διοίκησης, της αγροτιάς, της οικοδομής, της καθαριότητας και της πληροφορικής, ενώ υπάρχει κι ένας μη ευκαταφρόνητος αριθμός συνταξιούχων. Η Δ.Ο.Β. δομείται στη βάση επαγγελματικών κλάδων που διεκδικούν ενεργά στους χώρους εργασίας και σε «συνδικάτα πολιτών και κατοίκων» που δουλεύουν πάνω σε προβλήματα που ενσκύπτουν στην ευρύτερη περιοχή, όπως τα περιβαλλοντικά – οικολογικά, αστεακά – χωροταξικά, ζητήματα υπηρεσιών που σχετίζονται με τα δημόσια αγαθά (υγεία – περίθαλψη, νερό, ρεύμα, ενέργεια) κ.α.Για όλ’ αυτά τα θέματα, οι ομάδες που συναπαρτίζουν τη Δ.Ο.Β. οργανώνουν συνελεύσεις όπου γίνονται δημόσιες συζητήσεις και καταλήγουν σε συνδιαμορφωμένες προτάσεις τις οποίες, θέλει δε θέλει, η εκλεγμένη δημοτική αρχή λαμβάνει υπόψη, αφού αμέσως μετά διαχέονται στις γειτονιές (και σε όλους τους εκάστοτε ενδιαφερόμενους, όπως και σε περιφερειακά οικιστικά σύνολα της επαρχίας της Κοζέντσα και της Περιφέρειας Καλαβρίας),προπαγανδίζονται και υποστηρίζονται ενεργά από πολλούς πολίτες – με διαδηλώσεις, παραστάσεις στο δημαρχείο, εφαρμογή συλλογικά αποφασισμένων, διαφορετικών από τις επιταγές των τοπικών αρχόντων, λύσεων επιμέρους προβλημάτων σε συνοικιακό επίπεδο κλπ.

Ως δομή αυτοδιαχείρισης, η Δ.Ο.Β. δε λειτουργεί με διευθυντικά όργανα. Οι προτάσεις που γίνονται και οι αποφάσεις που λαμβάνονται διαμορφώνονται αμεσοδημοκρατικά και αυτόνομα στις συνελεύσεις κάθε ειδικής ομάδας που την απαρτίζει. Η γενική συνέλευση όλων των μελών της λαμβάνει χώρα μια φορά το χρόνο, και εκτάκτως όποτε κριθεί απαραίτητο για κάποιο λόγο, αφού το ζητήσουν κάποια μέλη ή κάποιες υποομάδες της. Σ’ αυτή τίθενται σε διαβούλευση οι επιμέρους αποφάσεις που παίρνουν οι επαγγελματικοί της κλάδοι κι εκείνοι των πολιτών/ κατοίκων. Επιλέγεται δια συμφωνίας μια επιτροπή που αναλαμβάνει να συντονίσει τις εκστρατείες προπαγάνδισης και διεκδίκησης και να εκτελέσει τις αποφάσεις που τελικά λαμβάνονται3

. Γίνεται προσπάθεια να υπάρχει ομοφωνία ως προς αυτές, αν όμως δεν επιτευχθεί μετά από δύο ή τρεις, κοντινές χρονικά συναντήσεις, εγκρίνονται κατά πλειοψηφία. Η μειοψηφία έχει δικαίωμα να μην εκτελέσει τις αποφάσεις με τις οποίες διαφωνεί. Παρά ταύτα, δεν μπορεί και να εμποδίσει την εφαρμογή τους. Η διαφορά ανάμεσα στην Δ.Ο.Β. και τις θεσμικές – κατεστημένες δομές συνίσταται στο ότι οι δεύτερες εκχωρούν την εξουσία διαχείρισης των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων σε αντιπροσώπους που λειτουργούν μέσα σε ιεραρχικούς θεσμούς, με το ρόλο τους κατόπιν και στην καλύτερη περίπτωση, να περιορίζεται σε απόπειρες πίεσης προς αυτούς. Αντίθετα, η Δ.Ο.Β. αρνείται την ανάθεση της διοίκησης – διαχείρισης σε αντιπροσώπους. Αυτό συνεπάγεται βέβαια και διεκδικητικούς αγώνες, ταυτόχρονα όμως διατηρεί για τα μέλη και τη δυνατότητα να θέτουν αδιμεσολάβητα σ’ εφαρμογή πειράματα αυτοδιαχείρισης σε όλους τους τομείς, με μακροπρόθεσμο στόχο την επίτευξη μιας καθολικά εφαρμοζόμενης κοινωνικής εναλλακτικής πρότασης, βασισμένης σε κοινοτιστικές, ομοσπονδιακές και ελευθεριακές αρχές και λειτουργίες.

1.4 Πώς δρα η Δ.Ο.Β.: παραδείγματα παρεμβάσεων

H Δ.O.B. δεν ανήκε ποτέ στις δομές αυτές που, με οποιαδήποτε μορφή (κόμματα, συνδικάτα, οργανώσεις, Μ.Κ.Ο.,lobby κλπ) υπερασπίζονται άκριτα το κοινωνικό κράτος έναντι της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Γνωρίζει καλά πως τόσο το πρώτο όσο και η νεοφιλελεύθερη συνταγή, μεταξύ (πολλών) άλλων, τείνουν εκ φύσεως στην ιδιοτελή επικάρπωση των αγώνων και των οφελημάτων, στην εκμετάλλευση, τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις. Γι’ αυτό, προωθεί και κάνει πράξη την εναλλακτική της αυτοδιεύθυνσης: απέναντι δηλαδή στην ιδιωτική ή κρατική, εργοδοτική οργάνωση της εργασίας, προτάσσει την οργάνωσή της σε πλαίσια συλλογικά – συνεργατικά. Αυτό δε σημαίνει ότι αναφέρεται στους συνεταιρισμούς που φτιάχνονται και λειτουργούν εντός της κυρίαρχης καπιταλιστικής συνθήκης, οι οποίοι διέπονται από γιγαντισμό και χαρακτηρίζονται από τις προσωποπαγείς κομματικές θέσεις, την εκμετάλλευση της εργασίας (ιδίως των μεταναστών) και στην επιδίωξη κέρδους και πλουτισμού. Αντίθετα, αναφέρεται και πριμοδοτεί την ιδέα ενός συνεργατικού κινήματος επαγγελματικών δικτύων βασισμένων στην αλληλεγγύη, την αλληλοβοήθεια και την ισότητα στην απόλαυση των καρπών του κοινού μόχθου, ή την κατανομή του ανάλογα με τις  ανάγκες των ατόμων και των νοικοκυριών, βάσει κοινώς αποδεκτών κριτηρίων συμπεφωνημένων απ’ όλους σε δημόσιες, ανοιχτές διαβουλεύσεις. Έτσι, έχει αναλάβει πρωτοβουλίες όπως οι παρακάτω:

- Ίδρυση της  συνεργατικής «Ουράνιο Τόξο»:

Όταν ο δήμαρχος δημοσιοποίησε την πρόθεσή του να ιδιωτικοποιήσει τις υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου και να απολύσει το σχετικό προσωπικό, η Δ.Ο.Β. συγκρούστηκε ανοιχτά μαζί του και παράλληλα έφτιαξε, με τη συμμετοχή των υπό απόλυση εργαζομένων, μια συνεργατική παραγωγής και υπηρεσιών που ονομάστηκε «Ουράνιο Τόξο». Η κοοπερατίβα απευθύνθηκε στους πολίτες για τη δημοσιοποίηση της εφεξής ύπαρξής της και την ανάθεση εργασιών από μέρους τους με φθηνό αλλά αξιοπρεπές κόστος, απαρτίστηκε δε τόσο από τους εργάτες καθαριότητας όσο και από άνεργους νέους, προκειμένου για τη βιοποριστική τους απασχόλησή μέσω της συλλογικής εργασίας. Σήμερα λειτουργεί εύρυθμα καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα εργασιών που ξεκινούν από τους ελαιοχρωματισμούς και την ελαιοκομιδή και φτάνουν στις εργασίες τοπικής καθαριότητας.

- Για τα δημοτικά τέλη:

Οι δημόσιες συνελεύσεις που κάλεσε η Δ.Ο.Β. έθεσαν υπό συζήτηση το θέμα της σπουδαιότητας και κυρίως του τρόπου διάθεσης των εσόδων από τα δημοτικά τέλη. Στόχος ήταν να διαμορφωθούν προτάσεις προς τη δημοτική αρχή και η τελευταία να πιεστεί για την εφαρμογή τους. Όπου αυτές δεν έγιναν δεκτές, πολλές συνοικιακές συνελεύσεις πολιτών αποφάσισαν την από κοινού άρνηση πληρωμής των δημοτικών τελών στους τομείς που αυτά θεωρήθηκαν μη αναγκαία ή υψηλά.

- Για θέματα που απασχολούν την ευρύτερη περιοχή:

Άλλες πρωτοβουλίες που πήρε η Δ.Ο.Β. έχουν συγκροτήσει συνελεύσεις στις οποίες κλήθηκαν να παρουσιαστούν δήμαρχοι και σύμβουλοι διαφορετικών δήμων της περιφέρειας της Καλαβρίας, για να κουβεντιάσουν με τους παρόντες πολίτες προτάσεις σχετικές με τη διαχείριση των υπηρεσιών, την τοπική παραγωγή και τα περιβαλλοντικά θέματα. Οι περισσότεροι παραβρέθηκαν και, καλοπροαίρετα ή όχι, άκουσαν άμεσα τη γνώμη και τις προτάσεις των κατοίκων, ενώ τους γνωστοποιήθηκε η διάθεση των τελευταίων για ανυπακοή σε σχετικές ενέργειές τους που θα έρχονταν σε αντίθεση μ’ αυτές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα κοινοτικής, δραστικής παρέμβασης στα πλαίσια αυτά στάθηκε η δραστηριοποίηση του πληθυσμού με αφορμή ένα κρατικό σχέδιο  για την κατασκευή υπόγειας σήραγγας προκειμένου για την απαλλαγή της περιοχής Νότιας Ιταλίας από κάποια βαγόνια τραίνων που έφεραν φορτία (του καρκινογόνου) αμιάντου. Όταν ανατέθηκε το έργο σε μια εταιρεία από τη Μόντενα και ανακοινώθηκε ότι θα φτιαχνόταν κοντά στο σταθμό τραίνων του Σπετσάνο, εν μέσω μιας περιοχής ανθηρής αγροτικής καλλιέργεας οπωροφόρων και ελαιόδεντρων, η Δ.Ο.Β. οργάνωσε μια εκστρατεία ενημέρωσης και αδιάλειπτων άμεσων δράσεων ενάντια στην προοπτική αυτή, που κορυφώθηκε σε μια τεράστια λαϊκή συνέλευση οργανωμένη από την«επιτροπή της Δ.Ο.Β. ενάντια στον αμίαντο». Η συνέλευση εξανάγκασε το δήμαρχο του Σπετσάνο να αποκηρύξει δημόσια και να καταγγείλει επίσημα το έργο, ενώ, σε μικρό χρονικό διάστημα, μετά από μαχητικές διαδηλώσεις και άμεσες δράσεις σαμποτάζ, η εταιρεία τα μάζεψε κι έφυγε.

- Για την κοινοτική διαχείριση των πηγών μεταλλικού νερού:

Το πρόβλημα αυτό δεν ήταν καινούριο για το Σπετσάνο Αλμπανέζε. Το 1923 (!), ο δήμαρχος της εποχής παραχώρησε σε ένα ιδιώτη την εκμετάλλευση των πηγών μεταλλικού νερού που διαθέτει η περιοχή. Από τότε και μέχρι σήμερα, οι εκάστοτε δημοτικές αρχές αδιαφορούσαν για το θέμα, ενδιαφερόμενες περισσότερο για την είσπραξη των πενιχρών αποδόσεων κερδών προς το δήμο από τους ιδιώτες που πάντα εκμεταλλεύονταν το νερό, παρά για μια διαφορετική οπτική διαχείρισης του φυσικού αυτού πλούτου προς όφελος όλων.

Πολλές φορές στο παρελθόν και με την επίμονη παρέμβαση της τοπικής αναρχικής ομάδας, οργανώθηκαν διαμαρτυρίες για να εκφραστεί η δυσφορία των κατοίκων για το ζήτημα. Όμως, πάντα αγνοούνταν από τη σύμπραξη του δήμου με τους ιδιώτες εκμεταλλευτές του νερού. Όταν δημιουργήθηκε η Δ.Ο.Β., ανακίνησε εντατικά το ζήτημα καλώντας και οργανώνοντας δημόσιες διαδηλώσεις σε όλη την επαρχία, εκθέσεις, διασκέψεις και συνελεύσεις, στις και από τις οποίες, προτάθηκε εν τέλει η δημοτικοποίηση των πηγών και η συλλογική τους διαχείριση από τους διάφορους δήμους της περιοχής με λογοδοσία στις επιτροπές κατοίκων. Ο αγώνας αυτός συνεχίζεται ακόμα κι εκείνο που μέχρι πρότινος ήταν δεδομένο, σήμερα αποτελεί διακύβευμα προς διεκδίκηση από τους οργανωμένους από τα κάτω κατοίκους.

2. Μπορεί αυτή η εμπειρία να εφαρμοστεί σε μεγαλύτερες πόλεις;

Είναι αναμφίβολα ευκολότερο για μια συλλογικότητα να έχει πληρέστερη εικόνα των προβλημάτων σε μια πόλη μικρή. Όπως φαίνεται από το απτό παράδειγμα του Σπετσάνο Αλμπανέζε, αρκεί να υπάρξει η πρωτοβουλία μιας μειοψηφικής αλλά οργανωμένης ομάδας, για να επηρεάσει το σύνολο σχεδόν του πληθυσμού. Σε μια μεγάλη πόλη όμως, η κατάσταση διαφέρει. Εκεί αποβαίνει δυσκολότερο για μια τέτοια ομάδα να έχει λεπτομερέστερη και σφαιρικότερη εικόνα της κοινωνικής προβληματικής και γενικά δυσχεραίνεται περισσότερο η απεύθυνση στο σύνολο του πληθυσμού. Αν όμως μια συλλογικότητα ή, ακόμα καλύτερα, πολλές τέτοιες, άρχιζαν να παρεμβαίνουν στα προβλήματα των επιμέρους συνοικιών – προαστίων, θα μπορούσαν αναμφισβήτητα, προϊόντος του χρόνου, να μεταφέρουν το Λόγο και την πρακτική τους σε όλους τους κατοίκους. Σε τελική ανάλυση, μια μικρή πόλη είναι σαν ένα προάστιο ενός μεγάλου αστικού κέντρου. Γι’ αυτό, το ξεκίνημα της δραστηριοποίησης σε μια χωροταξικά καθορισμένη ζώνη της πόλης με στόχο τη μετέπειτα επέκταση της δράσης και σε άλλες, θα μπορούσε να φέρει το ίδιο αποτέλεσμα μ’ αυτό της παρέμβασης σε μια κοινότητα 10.000 κατοίκων4

. Όπως και να ‘χει, ένα υπαρκτό, ενεργό και «χειροπιαστό» παράδειγμα όπως του Σπετσάνο είναι η καλύτερη αρχή για να εμπνεύσει ανάλογη κινητοποίηση και σε άλλα μέρη. Έτσι, η εμπειρία της Δ.Ο.Β. της συγκεκριμένης πόλης υιοθετήθηκε και από τους κατοίκους μιας άλλης κωμόπολης της επαρχίας της Κοζέντσα, του Σαν Λορέντζο ντελ Βάλλο5 (3.500 κάτοικοι), όπου φτιάχτηκε μια ανάλογη πρωτοβουλία με το ίδιο όνομα, την οποία σήμερα προσεγγίζουν ποικίλες ομάδες πολιτών της επαρχίας που ενδιαφέρονται για την πρόταση που προωθεί. Η ίδια εμπειρία, και ιδίως η αποτελεσματικότητα που επέδειξε, άνοιξε τη σχετική συζήτηση και σε άλλες ιταλικές περιφέρειες, όπου λαμβάνουν χώρα πρωτοβουλίες που θέτουν επί τάπητος το ζήτημα του συγκεκριμένου προτάγματος. Είναι επίσης πολύ σημαντική η παρουσία της Δ.Ο.Β. του Σπετσάνο σε πανιταλικές (αλλά και και διεθνείς) συναντήσεις6 με θέμα τον ελευθεριακό κοινοτισμό/δημοτισμό, ενώ έχουν δοθεί πολυάριθμες συνεντεύξεις σε ποικίλα, αναρχικά και άλλα περιοδικά και επιθεωρήσεις, αναφορικά με την οργάνωση, τη δράση της και τα αποτελέσματά της.

3. Το πρόταγμα του Κοινοτισμού

Η οργάνωση από τα κάτω σε δημοτικό επίπεδο, ή αλλιώς ο κοινοτισμός, αντιπροσωπεύει μια ρεαλιστική πρόταση αυτοδιεύθυνσης σε μια κοινωνία όπου βασιλεύουν η ιεραρχία και, ως εκ τούτου, η κυριαρχία ορισμένων πάνω σε άλλους, ή των λίγων και προνομιούχων πάνω στους πολλούς. Σ’ ένα κοινοτιστικό κίνημα, η πρωτοβουλία ξεκινά από τη βάση, τόσο σε κλαδικό – επαγγελματικό όσο και σε χωροταξικό επίπεδο, θέτοντας ως μακροπρόθεσμο στόχο την οικοδόμηση μιας αυτοκυβερνώμενης κοινωνίας με οριζόντιες, ισότιμες σχέσεις, ικανής να αντικαταστήσει το κράτος μέσα από ένα δίκτυο αυτόνομων, οικονομικά αυτάρκων κοινοτήτων, οργανικά συνδεδεμένων μέσα σε μια (συν)ομοσπονδία βασισμένη στην αλληλεγγύη, την αλληλοκάλυψη και αλληλοβοήθεια. Ο Ελευθεριακός Κοινοτισμός, νοηματοδοτημένος στη βάση των παραπάνω πολιτικών και κοινωνικών μορφών και περιεχομένων, δεν αγνοεί την πραγματικότητα μέσα στην οποία προσπαθεί να αναπτυχθεί, τις αντιφάσεις και τα προβλήματά της (ως προβλήματα που οφείλονται στην υφιστάμενη, κυρίαρχη κοινωνική οργάνωση την οποία αντιμάχεται) αλλά εισάγει στο πεδίο ένα διαφορετικό κοινωνικό αγώνα προς υπεράσπιση των άμεσων συμφερόντων όλων των καταπιεσμένων. Στοχεύει στο να δώσει το έναυσμα για να ξεκινήσει να παίρνει σάρκα και οστά η ελεύθερη κοινωνία του αύριο στο ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΩΡΑ.

Στο πλαίσιο αυτό, αρνείται τη συμμετοχή στις εκλογές7

: πιστεύει στην συμμετοχική, αδιαμεσολάβητη κινητοποίηση για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων και δε νοεί τον εαυτό του ως κόμμα ή «παράταξη» που προσπαθεί να εκλεγεί σε κατεστημένες,  θεσμικές θέσεις με σκοπό να επιβάλει κατόπιν κάποιο πρόγραμμα μέσω διαταγμάτων.

 

4. Κάποιες σκέψεις ή… «Ω γλυκύ μου έαρ, πού έδυ μου το κάλλος»

Η ελευθεριακή – αναρχική πρόταση για το «τοπικώς αυτοδιοικείσθαι» μπορεί να εγείρει πολλές αμφιβολίες και ενστάσεις, άλλοτε καλοπροαίρετες κι άλλοτε όχι. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί ν’ αγνοηθεί ως ανεδαφική: παραδείγματα όπως αυτό του Σπετσάνο Αλμπανέζε, αλλά και άλλων σύγχρονων ιστορικών ανθρώπινων δημιουργιών μικρής ή μεγάλης κλίμακας, που δεν έχουν απαραίτητα το συγκεκριμένο ιδεολογικό πρόσημο αλλά φέρουν ως στολίδια τους πολλά από τα ελευθεριακά χαρακτηριστικά που η αντιεξουσιαστική παράδοση τους ενέπνευσε (η Μαριναλέδα στην Ισπανία, η ζαπατίστικη αυτονομία στο Μεξικό κ.α.) σκιαγραφούν μια κοινωνία ατομικά και συλλογικά αυτοκαθοριζόμενων ανθρώπων, που μπορεί να κυοφορείται ακόμα και στις δυσκολότερες συνθήκες, όπως οι σημερινές8.

Θα μπορούσε κάλλιστα, να δυσπιστεί κανείς απέναντι στην αποτελεσματικότητα μιας στρατηγικής που αρνείται να χρησιμοποιήσει τα θεσμικά κανάλια για να σιτίσει το όραμά της. Όμως, τόσο το Σπετσάνο όσο και άλλες απόπειρες πραγματικής αυτοδιοίκησης όπως αυτές που προαναφέρθηκαν, αποδεικνύουν πως μια κατά τ’ άλλα εξωθεσμική δραστηριότητα είναι ικανή να υποχρεώσει τις κατεστημένες Αρχές όχι μόνο να λαμβάνουν αναγκαστικά υπόψη τη γνώμη των ανθρώπων και ανάλογα να λειτουργούν, αλλά συχνά και να την υιοθετούν, αυτοακυρωνόμενες ουσιαστικά ως προστακτικές δομές. Ο συσχετισμός των δυνάμεων είναι πάντα ο σπόρος – γεννήτορας των εκάστοτε κρατούντων ηθών και σχέσεων, και συνεπώς των αποκρυσταλλώσεών τους εκείνων που ονομάζονται «θεσμοί». Όταν πρακτικές όπως αυτές που περιγράφηκαν στο κείμενο αυτό υιοθετηθούν ενεργά από μεγάλες μερίδες του πληθυσμού, διαμορφώνεται (τοπικά, περιφερειακά, σε επίπεδο επικράτειας) μια δυαδική εξουσία ο ένας πόλος της οποίας ανταγωνίζεται τον αντίπαλό του με αξιώσεις υπεροχής, ανεξάρτητα από το πόσο παγιωμένος ήταν ο δεύτερος στο κοινωνικό φαντασιακό. Γεννιέται μια θεσμίζουσα δύναμη ικανή να διαρρήξει το τελευταίο και να εμπνεύσει ένα καινούριο, κάτι που συνιστά το βασικό εφαλτήριο για την πορεία προς το Νέο9.

Θα μπορούσε κανείς επίσης να ισχυριστεί, ότι η κυρίαρχη τάξη θα χρησιμοποιήσει όση βία διαθέτει για να καταστείλει ένα τέτοιο κριτικό, συνειδητοποιημένο, οργανωμένο και καλά προσανατολισμένο κίνημα, όταν αυτό αρχίσει να γίνεται επικίνδυνο (όπως πολλάκις έχει κάνει στο παρελθόν). Σ’ ένα τέτοιο ενδεχόμενο, συζητάμε πια για ένα σημείο βρασμού που εγκυμονεί μια επαναστατική κατάσταση και συνεπώς μια αναπόφευκτη σύγκρουση ανάμεσα σε ασυμβίβαστες δυνάμεις, με διαμετρικά αντίθετες αξίες. Η κουβέντα αυτή είναι μεγάλη, γι’ αυτό το μόνο που μπορούμε να πούμε εδώ είναι ότι συνήθωςη ένταση της ρήξης που αναγκαστικά θα εκδηλωθεί θα είναι αντιστρόφως ανάλογη με το μέγεθος της συμμετοχής ή/και της υποστήριξης που θα απολαμβάνει το κίνημα.

Από ‘κει και πέρα όμως, αυτή η διαδικασία επανεύρεσης του Ανθρώπου που ονομάζουμε ελευθεριακή επανάσταση, σίγουρα δεν ταυτίζεται (μόνο) με τη στιγμή αυτή: αντίθετα, πρόκειται κατά βάση για μια διαδικασία μακρόχρονης αυτοεκπαίδευσης του ατόμου και της κοινωνίας στους θεσμούς της αυτοκυβέρνησης, διαδικασία που μεταξύ άλλων προϋποθέτει την παράλληλη ανάπτυξη μιας ελευθεριακής κουλτούρας και παιδείας σε κάθε πτυχή των καθημερινών σχέσεων, με στόχο τη μεγαλοπρεπή ανάδυση μιας νέας ευαισθησίας απέναντι στον Άνθρωπο και τη Φύση.

«Οτιδήποτε έχει ενδιαφέρον συμβαίνει στη σκιά, τελικά. Δεν ξέρουμε τίποτα για την αληθινή ιστορία των ανθρώπων», έγραφε ο Σελίν στο βιβλίο του«Ταξίδι στην άκρη της νύχτας». Όσο κι αν η αποστροφή αυτή αφήνει ίσως μια γεύση υπερβολής, δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει ότι η ακρωτηριασμένη μνήμη που λέγεται επίσημη Ιστορία (αυτή που διδάσκεται στα σχολικά βιβλία – και όχι μόνο), όπου και όποτε μπόρεσε, αγνόησε ή επιτηδευμένα παραποίησε σημαδιακά επαναστατικά ορόσημα του παρελθόντος. Δική μας υπόθεση ως καταπιεσμένων είναι τόσο να διατηρούμε αυτά ζωντανά στη συλλογική μνήμη, όσο και να αναδεικνύουμε τους σύγχρονους, άκρως ενδιαφέροντες τόπους και χρόνους της ελπίδας, βγάζοντάς τους έξω από τη «σκιά» που τους κρατάει, αυτή τη φορά, η κατεστημένη «ενημέρωση».

…Εν κατακλείδι, μπορούμε να κάνουμε βάσιμες υποθέσεις για το πότε διολίσθησε η ανθρωπότητα προς τη σημερινή ανείπωτη βαρβαρότητα, για το πότε και πού χάθηκε το κάλλος στη ζωή μας.Ωστόσο, κι αν ακόμα το παρόν μας δεν είναι τόσο «γλυκύ» όπως το έαρ, μπορεί το μέλλον μας να είναι πάμφωτο σαν καλοκαίρι: αρκεί να αυτενεργήσουμε προσπαθώντας ειλικρινά να οικοδομήσουμε ένα κόσμο όπως τον φαντάζονται και ήδη τον ψηλαφούν σε κάθε Σπετσάνο Αλμπανέζε του κόσμου. Είναι εφικτό, αρκεί να είναι πειστικό κι επιθυμητό. Μα, πάνω απ’ όλα, είναι ΔΙΚΑΙΟ. Και η φαντασμαγορία της Ελευθερίας παραμένει (και περιμένει) μπροστά μας.

«Η πραγματικότητα και το όνειρο είναι διαφορετικά πράγματα∙ μα το όνειρο είναι πάντα ο προάγγελλος αυτού που έρχεται. Το πιο ευγενικό όμως, είναι να κάνεις τη ζωή όμορφη στο εδώ και στο τώρα» -Αναρχική Ομάδα «Nosotros», Ισπανία 1937

Ανέστιος*

* Η συγγραφή του κειμένου αυτού (εκτός από την τέταρτη και τελευταία υποενότητα) βασίστηκε στη σύνθεση πληροφοριών από διάφορες πηγές. Δυστυχώς, πέραν μιας αναφοράς που βρίσκεται εδώ

http://eleftheriakoi.blogspot.gr/2012/10/blog-post_24.html

δεν υπάρχει βιβλιογραφία  στα ελληνικά.

Για πληροφορίες στα αγγλικά δείτε εδώ:

http://raforum.info/spip.php?article3683

Κυρίως όμως, τα υπάρχοντα κείμενα είναι στα ιταλικά και τα ισπανικά. Δείτε εδώ:

http://www.cedap.assis.unesp.br/cantolibertario/textos/0078.html

http://es.scribd.com/doc/2317388/Bookchin-Murray-Stowasser-Liguri-La-utopia-es-posible1

(αμφότερα ισπανικά)

Για όσους/ες ενδιαφέρονται και γνωρίζουν ιταλικά ή/και γαλλικά, υπάρχει video εδώ, με γαλλικούς υπότιτλους:

https://www.youtube.com/watch?v=NlLCVtqqV08

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι η πρώτη αναφορά στην Ελλάδα για το Σπετσάνο Αλμπανέζε έγινε στο φύλλο 119 της εβδομαδιαίας αναρχικής εφημερίδας «Άλφα», 31.01.1998.

1. Spezzano Albanese
2. Federazione Municipale di Base (F.M.B.)
3. Ο χρόνος ζωής της εκάστοτε επιτροπής λήγει με τη διεκπεραίωση του έργου για το οποίο υπήρξε εντολοδόχος.
4. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις διαχρονικής επιτυχίας της πρακτικής αυτής στάθηκαν, αφενός στο απώτατο παρελθόν οι Τομείς (Sections) οργάνωσης των κατοίκων στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και αφετέρου στο Σήμερα, η επιρροή του κινήματος Occupy των ΗΠΑ σε πολλές περιφερειακές αστικές ζώνες των αμερικάνικων μεγαλουπόλεων.
5. San Lorenzo Del Vallo
6. Στην Ελλάδα, η ομάδα του περιοδικού για τον Ελευθεριακό Κοινοτισμό «Ευτοπία», οργάνωσε μια ανάλογη διεθνή συνάντηση στην Αθήνα στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου 2012, με θέμα «Μορφές αντίστασης και ελευθεριακής οργάνωσης στον ευρωπαϊκό νότο» και καλεσμένο ομιλητή, μεταξύ άλλων, τον εκπρόσωπο της Δ.Ο.Β. του Σπετσάνο Αλμπανέζε Domenico Liguori.
7. Το τί ενδείκνυται κατά τ’ άλλα να πράττουν οι αναρχικοί σε σχέση με τις εκλογές, όταν δεν έχει ούτε κατ’ ελάχιστο διαμορφωθεί ακόμα ένα τέτοιο κίνημα (πέραν της αυτονόητης, διαρκούς δράσης για την οικοδόμησή του), είναι ένα θέμα για το οποίο, τουλάχιστον ο υπογράφων, έχει μια καθόλα διαφορετική άποψη από – τη συντριπτική μάλλον – πλειοψηφία του «χώρου», ο οποίος προπαγανδίζει φανατικά τη σε κάθε περίπτωση αποχή, εν είδει αδιαμφισβήτητου δόγματος. Αλλά αυτό είναι μια τεράστια, ως επί το πλείστον εσωτερική, και σίγουρα όχι για ανάπτυξη στο παρόν κείμενο συζήτηση…
8. Άλλωστε, πολλοί αναγνώστες του κειμένου αυτού στην Ελλάδα θα είναι ήδη εξοικειωμένοι με κάποιες αναφορές που διάβασαν εδώ, όπως αυτές για τις λαϊκές – δημόσιες συνελεύσεις και τις πρωτοβουλίες παρέμβασης τοπικής – συνοικιακής εμβέλειας, ενώ ο αγώνας των κατοίκων του Σπετσάνο ενάντια στον αμίαντο σίγουρα θυμίζει τον αγώνα των κατοίκων στην Ιερισσό Χαλκιδικής αλλά κι εκείνον της Κερατέας 2 χρόνια πριν. Δεδομένα που παραπέμπουν σε σπέρματα αντίστοιχων κινήσεων και στην Ελλάδα τα χρόνια της κρίσης, με τη (σημαντική) διαφορά ότι δεν έχουν «ενορχηστρωθεί» ακόμα σε ένα κίνημα με συνείδηση του εαυτού του ως τέτοιου και προγραμματικό προσανατολισμό προς ένα κοινό θετικό όραμα.
9. Novum: η έννοια που χρησιμοποίησε ο Ερνστ Μπλοχ για να δηλώσει την απελεύθερη κοινωνία που θα προέλθει από τη σημερινή ποικιλόμορφη κίνηση προς αυτή και που θα έχει τις ρίζες της σε αξίες και εναλλακτικούς θεσμούς του παρελθόντος αλλά δεν θα ανάγεται σ’ αυτούς, όντας κάτι ολοκληρωτικά καινούριο.

Αντίο Μάρκος, ζήτω ο Υποδιοικητής Γκαλεάνο

(Επειδή πολύς λόγος γίνεται για τα γεγονότα σχετικά με τον Υποδιοικητή Μάρκος, τους Ζαπατίστας κτλ θεώρησα ότι πρέπει να μεταφράσω ένα άρθρο του Λεωνίδα Οικονομάκη σχετικά με το ζήτημα, αφού ο Λεωνίδας έχει αρκετά καλή γνώση για τα εν Τσιάπας τεκταινόμενα)

Το άρθρο λοιπό είναι αυτό:

O Υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας δεν υπάρχει πλέον : «Πιστεύουμε ότι ένας από εμάς πρέπει να πεθάνει έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να μπορεί να ζήσει . Αλλά ο θάνατος δεν αφαιρεί μια ζωή , αλλά ένα όνομα .»

Ο εξεγερμένος Μάρκος πέθανε . Ζήτω ο εξεγερμένος Γκαλεάνο !

«Στο 2:08 π.μ. στις 25 Μαΐου 2014 στη νοτιοδυτικό εμπόλεμο μέτωπο του EZLN , δηλώνω ότι δεν υπάρχει πλέον ο άνθρωπος που είναι γνωστός ως Εξεγερμένος Μάρκος», είπε σε μια αινιγματική - ως συνήθως - στη πρώτη δημόσια του εμφάνιση από το 2009 .

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δημιούργησαν αμέσως την ιστορία : «Ο υποδιοικητής Μάρκος σταματάει ως ηγέτης του EZLN.» Δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν το υπόλοιπο της ανακοίνωσης , ούτε έκαναν τον κόπο να ερευνήσουν περαιτέρω την κατάσταση . Ο τίτλος ήταν εκεί , εμφατικός και ίσως βολικός, καθώς : « Ο υποδιοικητής Μάρκος σταματάει..."

«Δηλαδή όντως σταμάτησε να υπάρχει ; Κυριολεκτικά;»...Οι φίλοι μου αμέσως άρχισαν να με ρωτούν .

Λοιπόν...δεν ξέρω . Οι Ζαπατίστας και ο εξεγερμένος Mάρκος ο ίδιος, ποτέ δεν έπαψαν να μας εκπλήσσουν . Ωστόσο , αυτό που ξέρω είναι ότι τα λόγια τους , όπως ακριβώς και οι δράσεις τους , έχουν πάντα ένα κομμάτι αινιγματικό και χρειάζεται αποκρυπτογράφηση .

Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω με αυτό το άρθρο .

Όλα ξεκίνησαν στις 2 Μαΐου 2014. Μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης CIOAC - Histórica , που χρηματοδοτείται και οργανώνεται από την περιφερειακή και εθνική κυβέρνηση , σχεδίασαν και πραγμάτωσαν δειλή επίθεση στην αυτόνομη κοινότητα των Ζαπατίστας της La Realidad . Κατέστρεψαν το αυτόνομο σχολείο και την κλινική και , γνωρίζοντας ότι οι σύντροφοι-ισσες από το κοντινό caracol θα βιαστούν να τους σταματήσουν , τους έστησαν ενέδρα . Δεκαπέντε Ζαπατίστας τραυματίστηκαν , και ένας από αυτούς , ο Jose Luis Lopez Solis ,ο καθηγητής στο Ζαπατίστικο Σχολείο τον Αύγουστο του 2013 και τον Δεκέμβριο/Ιανουάριο του 2014 δολοφονήθηκε άγρια ​​. Είχε επιλέξει για τον εαυτό του το παρατσούκλι  «Γκαλεάνο» , όπως ο συγγραφέας του «Οι Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής.»

Η επίθεση αυτή ήταν η τελευταία σταγόνα σε μια σειρά από παρόμοιες επιθέσεις σε κοινότητες των Ζαπατίστας που έχουν λάβει χώρα από τότε που η κυβέρνηση του Enrique Peña Nieto ανέλαβε τα καθήκοντά της - ένα σημάδι των προθέσεων του Προέδρου προς τον ζαπατισμό και τους Ζαπατίστας .

Από εκείνη την ημέρα , μια διεθνής εκστρατεία έχει οργανωθεί σε αλληλεγγύη για τις κοινότητες των Ζαπατίστας , η οποία κορυφώθηκε στις 24 Μαΐου στο caracol της La Realidad με μια δημόσια εκδήλωση στην οποία η Γενική Διοίκηση του EZLN συμμετείχε για να τιμήσει τη μνήμη του Γκαλεάνο και διαβεβαιώσει ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη .

Ο εξεγερμένος Μάρκος ήταν επίσης παρόν , στην πρώτη δημόσια εμφάνισή του από το 2009 , πάνω στο άλογο του , αυτή τη φορά με ένα πειρατικό κάλυμμα στο δεξί του μάτι . Στην εκδήλωση αυτή δεν μίλησε πολύ . Το EZLN μίλησε μέσω του άλλου εκπρόσωπού του,που είναι ο εξεγερμένος Mόισες . Ωστόσο , στις 2.08 π.μ. , διάβασε μια ανακοίνωση μέσω του Radio Ζαπατίστας , στην οποία αποχαιρέτησε την περσόνα του εξεγερμένου Mαρκος, σε ένα ανακοινωθέν που υπέγραψε ως εξεγερμένος Γκαλεάνο .

«Πιστεύουμε ότι ένας από εμάς πρέπει να πεθάνει έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να μπορεί να ζήσει» είπε. «Αλλά ο θάνατος δεν αφαιρεί μια ζωή , αλλά ένα όνομα .»

Το να υιοθετείς το nom de guerre(όνομα σε καιρό πολέμου/ψευδώνυμο) των νεκρών συντρόφων δεν είναι κάτι καινούργιο στην επαναστατική ιστορία του Μεξικού , ούτε στην ιστορία του ίδιου του EZLN . Είναι πραγματικά μια παράδοση ,για τον νεκρό σύντροφο που δεν πρέπει να ξεχαστεί , αλλά να «ζήσει» δια μέσω του nom de guerre που επέλεξε. Ας μην ξεχνάμε , για παράδειγμα, ότι ο Pancho Villa - για να μιλήσουμε για την Μεξικανική Επανάσταση του 1910 - γεννήθηκε Doroteo Arango . Ο Pancho Villa ήταν ένας πεσμένος σύντροφος του , που σκοτώθηκε από τους φύλακες του χωριού , και ο Doroteo υιοθέτησε το όνομα του φίλου του για να συνεχίσει να ζει ακόμα στο θάνατο .

Το nom de guerre «Μάρκος» είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση. Ο Mάριο Μάρκος ήταν μέλος του FLN , τη μητέρα - οργάνωση του EZLN , ο οποίος έτυχε να είναι ένας αγαπημένος φίλος του Υποδιοικητή , και σύμφωνα με τη μαρτυρία του ίδιου του υποδιοικητή , ήταν ο άνθρωπος που συνήθιζε να τον διδάσκει την ιστορία του Μεξικού στα μεγάλα μυστικά τους ταξίδια . Ο Μάρκος σκοτώθηκε το 1983 στη Puebla , και ο φίλος και σύντροφος του - που μέχρι τότε ονομαζόταν «Ζακαρίας» - υιοθέτησε το όνομά του ως nom de guerre και έγινε αυτός που μέχρι τις 25 Μαΐου 2014 γνωρίζαμε ως ο εξεγερμένος Μάρκος . Και ο οποίος από τώρα και στο εξής θα είναι γνωστός ως εξεγερμένος Γκαλεάνο .

Ωστόσο , αν διαβάσουμε το τελευταίο ανακοινωθέν του Μάρκος - και το πρώτο του Γκαλεάνο - θα δούμε ότι η αλλαγή δεν είναι μόνο στα ονόματα. Είναι επίσης ένα στη στρατηγική και το περιεχόμενο.

Όταν το EZLN πήρε πέντε δήμους στην Τσιάπας , την 1η Ιανουαρίου 1994, ο κόσμος γνώρισε τον μυστηριώδη μασκοφόρο εξεγερμένος Μάρκος ως εκπρόσωπό του . Αυτό ωστόσο, δεν ήταν το σχέδιο. Το EZLN δεν είχε την πρόθεση ο κόσμος να δει έναν μιγά , ένα μεξικάνικο μικτού αίματος , ως επικεφαλή ενός στρατού ιθαγενών . Γι 'αυτό εν τέλει επιλέχθηκε ένας ιθαγενής Ζαπατίστας ως εκπρόσωπος . Δυστυχώς , πέθανε λίγο μετά την επίθεση και ο Μάρκos ανέλαβε το ρόλο του εκπροσώπου , με τεράστια επιτυχία . Βλέποντας το θαυμασμό των μεξικάνικων και διεθνών μέσων ενημέρωσης για τη μυστηριώδη προσωπικότητα του Μάρκος , το EZLN αποφάσισε να εκμεταλλευτεί και να κάνει «χρήση» αυτού του θαυμασμού για να προσελκύσει όλο και περισσότερη προσοχή και να παραμείνει στο προσκήνιο .

Η στρατηγική δεν ήταν χωρίς κόστος , ωστόσο . Η εκτόξευση προς τα εμπρός του Mάρκος πράγματι γύρισε μπούμερανγκ : το κίνημα έγινε εξατομικευμένο στο πρόσωπο του Μάρκος , και το μεγαλύτερο επίτευγμα του Ζαπατισμού - οι αυτόνομες και ακέφαλες κοινότητες - παρέμειναν στη σκιά . Το EZLN συνειδητοποίησε ότι «το κίνημα έγινε Mάρκος» και «Μάρκος έγινε το κίνημα», και έχουν εδώ και καιρό προσπαθήσει να βρουν έναν τρόπο να το αντιμετωπίσουν - στο βαθμό που τροφοδοτείται ακόμα και σκόπιμα φήμη ότι ο Μάρκος πάσχει από σοβαρή ασθένεια που κυκλοφόρησε τα τελευταία χρόνια. Σε μια από τις τελευταίες ανακοινώσεις για ένα μελλοντικό event των Ζαπατίστας ( το οποίο έχει ανασταλεί λόγω της δολοφονίας του Γκαλεάνο ) ο Υποδιοικητή Moisés έγραψε ότι ο υποδιοικητής Μάρκος θα είναι εκεί επίσης «εάν η υγεία του το επιτρέψει.»

Και στις 25 του Μάη του 2014 , εκεί ήταν , πάνω στο άλογο του , για να αποχαιρετήσει τον Mάρκος ο ίδιος .

«Είναι πεποίθησή μας και πρακτική μας ότι προκειμένου να εξεγερθούμε και αγωνιστούμε , δεν χρειαζόμαστε ούτε ηγέτες , ούτε αρχηγούς , ούτε μεσσίες , ούτε σωτήρες . Για να αγωνιζόμαστε , χρειαζόμαστε μόνο ένα μικρό κομμάτι ντροπής , ένα καλό ποσό αξιοπρέπειας και πολλή οργάνωση . Τα υπόλοιπα είτε είναι χρήσιμα για τη συλλογικότητα ή δεν είναι», αναφέρει η τελευταία ανακοίνωση.

Και αυτό φαίνεται να είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο ο εξεγερμένος Μάρκος επέλεξε να πάψει να υπάρχει . Γιατί τώρα , στην Τσιάπας , υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μάθει πώς να αυτοδιοικούνται αυτόνομα , με οριζόντιο τρόπο . Υπάρχουν παιδιά που έχουν σπουδάσει σε αυτόνομα σχολεία , ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία σε αυτόνομες κλινικές , γυναίκες που δεν θεωρούνται πλέον κατώτερες από τους άνδρες . Και όλα αυτά πρέπει να είναι γνωστά στον κόσμο , χωρίς την απόσπαση της προσοχής από το πρόσωπο του Μάρκος.

Λοιπόν, τι θα κάνει ο εξεγερμένος Γκαλεάνο τώρα ; Ποιος θα είναι ο ρόλος του στο κίνημα ; Λοιπόν ... κανείς δεν ξέρει , εκτός από το EZLN και ο ίδιος ο υποδιοικητής Γκαλεάνο . Και όταν επιλέξουν να το αποκαλύψουν , θα ξέρουμε και εμείς επίσης.

Έτσι ... ο εξεγερμένος Μάρκος φεύγει , και με αυτόν φεύγουν και οι Don Durito και ο Γερο-Αντόνιο, για να του κρατούν συντροφιά .

«Δεν θα λείψει από τα παιδιά που - τις παλιές μέρες - θα μαζεύονταν για να ακούσουν τις ιστορίες του, τώρα είναι ενήλικες , τώρα έχουν κρίση , τώρα αγωνίζονται ακριβώς όλοι οι άλλοι, για την ελευθερία , τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη , όπως είναι το καθήκον του κάθε Ζαπατίστας .»

Καλό δρόμο εξεγερμένε Μάρκος !

Hasta nunca ... hasta siempre o !

ΥΓ1: Μερικά από αυτά τα παιδιά δεν μπορούσαν να έρθουν προς τα εδάφη σας, αλλά τους διάβαζαν όλες τις ιστορίες σας , που μεταφράζονται σε άλλες γλώσσες , κατά τις νυκτερινές ώρες στα κρεβάτια τους , είναι επίσης μεγάλοι και τώρα αγωνίζονται για τη δημοκρατία , την ελευθερία και τη δικαιοσύνη . Σε άλλες χώρες , και σε άλλες γλώσσες ίσως , αλλά όπως είναι το καθήκον κάθε Ζαπατίστας .

ΥΓ2 Όμως ... θα εξακολουθούν να τους λείπεις.

Ο Λεωνίδας Οικονομάκης είναι υποψήφιος διδάκτωρ στις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας , όπου σπουδάζει τις οργανωτικές στρατηγικές του κινήματος των Ζαπατίστας σε σύγκριση με την Cocaleros της Βολιβίας . Είναι συντάκτης του ROAR Magazine και ράπερ με την ελληνική hip hop μπάντα Social Waste.

(Ελεύθερη μετάφραση του άρθρου Farewell Marcos, long live Subcomandante Galeano! από τον [Θ])

Για τις εκλογές

Βασικά να πούμε...βασικά για τις εκλογές...έχω να πω ένα: ΚΑΛΑ ΘΑ ΠΑΘΕΤΕ, ΝΤΟΥΓΑΝΙΑ!

Για δημοτικές

Πάτε βρε τσογλαναραίοι και τσογλαναραίες και βγάζετε το καθίκι του λιμανιού και τον σαπιλοσαπισμένο λακαμά του επαγγλεματικού ποδοσφαίρου πρώτη μούρη στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Το καθίκι του λιμανιού θα πάρει για δικό του το λιμάνι, θα κάνει όσο ξέπλυμα μαύρου βρήματος θέλει, γιατί αυτό κάνει ρε οπαδέ της κακιάς ώρας που μας ζάλισες με το no-politica, τσιράκι του Δημάρχου, και στα καπάκια θα αβαντάρει φασίστες να τραμπουκίζουν όποιον σηκώνει κεφάλι στα αφεντικά, όπως δηλαδή γίνεται και τώρα.

Άσε τα γειτονάκια σας, για αυτά τα βλαμμένα λέω, που κομπάζουν για 5 αρχαίες κολώνες πάνω σε έναν βράχο(γιατί στη τελική αυτό είναι,5 αρχαίες κολώνες με σκεπή πάνω σε έναν βράχο), πάνε και βγάζουν τον φασίστα με 16% που κανονικά είναι 8% αφού η αποχή ήταν σχεδόν 50%. Αλλά και πάλι...8% ρε ντουγάνια σε νεοναζί; Βασικά κακώς ρωτάω γιατί αυτοί που ψήφισαν τώρα τον φασίστα είναι φασίστες και ναζί μέχρι το μεδούλι. Τι εννοείς βρε μαλάκα φιλελέ δεν είναι φασίστες; Φασίστες μέχρι το μεδούλι είναι,  αφού βγήκαν στο φως της δημοσιότητας τόσες δολοφονίες, τραμπουκισμοί, πρωτοσέλιδα με τον Χίτλερ και τον Ρούντολφ Ες στο περιοδικό των φασιστών κτλ πήγαν και του ψήφισαν ξέροντας που το ρίχνουν. Και στον δεύτερο γύρω πάνε και βγάζουν τον ανεξάρτητο(με το ΠΑΣΟΚ) που έδιωχνε μετανάστες από κτήρια του δήμου με την βοήθεια μπάτσων, που έδινε άδειες σε διάφορα νεοφιλελέ ντουγάνια να πλέκουν δέντρα και έδινε διαταγές στους δημοτόμπατσους να κυνηγούν τους μετανάστες, και όλα αυτά βέβαια με την συνδρομή των ψήφων των οπαδών του Αρούλη που δεν θέλει η πόλη να έχει ένα τζαμί.

Άσε το άλλο...Ο άλλος παραγοντίσκος του επαγγελματικού ποδοσφαίρου που την είδε αρχηγός της Αργοναυτικής Εκστρατείας vol.2, το ντουγάνι λέω που ήταν υπόδικο και βγήκε δημαρχέσος στη πόλη κάτω από το γραφικό Πήλιο. Ε αυτός ο λακαμάς δήλωσε ότι «θα στηρίξουμε τους γνήσιους λαϊκούς ανθρώπους της τέχνης είναι ο Καρράς ο κουμπάρος μου, θα γίνει της Πάολας που λέμε,είναι ο Ρέμος,ο Παντελίδης ,ο Οικονομόπουλος .»

Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι: ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΚΙΜ ΓΙΟΝΓΚ ΟΥΝ πάτα το κόκκινο κουμπάκι να εξαφανίσεις την Ελλάδα με 2 πυρηνικές!

Όσο για αυτόν τον μετανάστη δήμαρχο που είναι από την Συρία και είναι εδώ στη χώρα 25 χρόνια και είναι παντρεμένος με Ελληνίδα και είναι γιατρός και φήμες λένε ότι είναι και ΝΔ έχω μία απορία,τι έκανε όταν πυροβολούσαν μετανάστες λίγα χιλιόμετρα παραπέρα; Μήπως έκανε μόκο; 

Για τις ευρωεκλογές

Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε πρώτος ως κόμμα, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ όμως βγήκαν πρώτοι αφού έχουν 31%. Άρα οι ψηφοφόροι έδωσαν όντως ψήφο εμπιστοσύνης στα ντουγάνια της κυβέρνησης. Επομένως οι του ΣΥΡΙΖΑ μπορούν να χαρούν που αύξησαν ποσοστά αλλά HALLOOOOOO! Δεν ρίξατε την κυβέρνηση ούτε τον καπιταλισμό(ειδικά το δεύτερο δεν θέλετε να το ρίξετε), πρώτο κόμμα βγήκατε στις ευρωεκλογές σε μια χώρα, η Αριστερά πανευρωπαϊκά άπατη πήγε. Και ξέρετε γιατί; Γιατί δεν τα βάζει με την ΕΕ ως θεσμό, σε αντίθεση με τους ναζίδες και τους ακροδεξιούς που το έκαναν μπαντιέρα και σήκωσαν κεφάλι.

Οι ναζιδες βγήκαν τρίτοι και με αύξηση ποσοστού. Οι ακροδεξιοί παντού στην Ευρώπη ανεβαίνουν. Οπότε προς τι τα χαμόγελα από διάφορους χαζοαριστερούς στην Ελλάδα για την Ευρώπη που αλλάζει; Η Ευρώπη ναι αλλάζει και πάει προς τα πίσω, εκεί στα χρόνια της Βαϊμάρης.

26 σήμερα και δεν έφυγε κανείς. Θα φύγουν μόνο εάν εμείς κατέβουμε σε δρόμους προτάσσοντας έναν άλλον κόσμο που είναι εφικτός,όχι με τσιτάτα για εσωτερική κατανάλωση και συγκεντρώσεις για να δείχνουν στη tv. Με άγριες απεργίες διαρκείας, με καταλήψεις και με σύγκρουση με κάθε μικροαστική νοοτροπία. 

Τον φασισμό τον τσακίζεις στη γειτονιά,στο χώρο εργασίας και στο δρόμο,όχι στις κάλπες.

[Θ]

Για τη δολοφονία των ανθρακωρύχων στη Τουρκία

«Για τα μάτια ενός ανθρώπου που ψάχνει γη,γκρεμίζω ουρανούς, λυτρώνω μάνες και γιους» σε μια παράφραση του στίχου από Acrive Member...

Γιατί είναι δολοφονία; Γιατί υπήρχε δόλος. Ποιος δόλος; Το κέρδος. Ποιανού κέρδος; Των αφεντικών. Πως σχετίζεται το κέρδος των αφεντικών και την έκρηξη στο ορυχείο; Έλλειψη μέτρων ασφαλείας από πλευράς της εταιρίας με στόχο την μείωση του κόστους, άρα την αύξηση του κέρδους. Αποτέλεσμα; Εκατοντάδες νεκροί εργάτες, μεταξύ τους και ένα 15χρονο παιδί.

200 οικογένειες και ίσως ακόμα περισσότερες, αφού όσο περνάει η ώρα μειώνονται οι ελπίδες να βρεθούν ζωντανοί οι άλλοι 700 εργάτες που είναι εγκλωβισμένοι, θρηνούν τον θάνατο 200 εργατών που δολοφονήθηκαν από το τουρκικό κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο. 

Το τουρκικό κράτος με τη νομοθεσία που πέρασε πρόσφατα ο Ερντογάν επέτρεπε σε 15χρονα παιδιά να δουλεύουν σε βαριές βιομηχανικές θέσεις και έδινε το ελεύθερο σε κάθε αφεντικό να μην παίρνει μέτρα ασφαλείας.

200 άνθρωποι πέθαναν για τα κέρδη των λίγων, για το σαξές στόρυ του φασίστα Ερντογάν.

H κυβέρνηση του Ερντογάν πέρασε νόμο πριν έναν χρόνο περίπου σύμφωνα με τον οποίο το όριο ηλικίας για την παιδική εργασία είναι τα 14 έτη και για την εργασία παιδιών στη βαριά βιομηχανία τα 16 έτη. Σύμφωνα με το Συμβούλιο για την Υγεία και Ασφάλεια των Εργατών, με έδρα στην Κωνσταντινούπολη, μέσα στο 2013 έχουν πεθάνει 1203 εργάτες σε «εργατικά ατυχήματα», 55 εκ των οποίων ήταν παιδιά.

Στην Ελλάδα δεν είχαμε ορυχεία της εταιρίας Soma. Είχαμε Samina...Για τα κέρδη τους σκοτώνουν ανθρώπους τα αφεντικά και το κράτος είναι ο προστάτης τους.

Στη Κωνσταντινούπολη οι μπάτσοι έχουν αποκλείσει την οδό στις οποίας είναι τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας που είχε υπό την κατοχή της το ανθρακωρυχείο στο οποίο δολοφονήθηκαν οι 200 ανθρακωρύχοι.

Επίσης σε πανεπιστήμια της χώρας εκδηλώνεται διάθεση από τους φοιτητές για συγκρούσεις με το κράτος. (Πληροφορίες από Nikos Mpitsimeas) Ενώ στην Άγκυρα έχουν ήδη ξεκινήσει συγκρούσεις με τους μπάτσους.

Mάλιστα όταν έφτασε αυτοκινητοπομπή στο νοσοκομείο, που είναι οι τραυματισμένοι από την έκρηξη του ανθρακωρυχείου, μέσα στην οποία ήταν και ο Ερντογάν, οι συγγενείς και οι φίλοι των δολοφονημένων εργατών κινήθηκαν με πρόθεση να επιτεθούν στον πρωθυπουργό του τουρκικού κράτους αλλά αποτράπηκαν από τους μπάτσους. Μάλιστα σε κάποια φάση, μπάτσοι και γιάπιδες/αφεντικά της εταιρίας Soma πήγαν να λιντσάρουν συγγενή θύματος που ζήταγε το λόγο που η εταιρεία δεν είχε λάβει τα κατάλληλα μέτρα.

«Αυτά συμβαίνουν σε όλα τα ανθρακωρυχεία, είναι φυσιολογικό», είπε ο Ερντογάν, ενώ το 2010, πάλι σε θάνατο ανθρακωρύχων εξαιτίας έλλειψης ασφαλείας με υπαιτιότητα εργοδοτών και κράτους είχε πει «Αυτή είναι η μοίρα των ανθρακωρύχων».

Με αφορμή αυτό το γεγονός θυμήθηκα κάτι ντουγάνια της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ να λένε στη σχολή που φοιτούσα πως πρέπει η χώρα να γίνει ανταγωνιστική όπως η Τουρκία. Η Τουρκία έγινε ανταγωνιστική με το αίμα νεκρών εργατών και νεκρών διαδηλωτών. Αυτό είναι η ανταγωνιστικότητα. Θυσία των ανθρώπων για το κέρδος. Αφού λοιπόν τα αφεντικά θυσιάζουν ανθρώπους για τα κέρδη τους, με την βοήθεια του αστικού κράτους πάντα, μήπως ήρθε η ώρα που οι άνθρωποι επιβάλλεται να θυσιάσουν τα κέρδη των αφεντικών και το θεσμό του αστικού κράτους στο βωμό της ζωής και της αξιοπρέπειας;

Αλληλεγγύη το όπλο των λαών, πόλεμο στο πόλεμο κράτους και αφεντικών.